บทที่ 6 ไม่อยากเป็นมือที่สาม
เมื่อรถจอดพลอยนภัสไม่รอให้เขามาเปิดประตูให้ เธอรวบสัมภาระของตนแล้วเปิดประตูลงไปเอง
“โชคดีนะคะ คุณปรเมศวร์” เธอเอ่ยร่ำลา จากนั้นก็ก้าวเท้าลงรถจากรถหรูของเขาไป พลอยนภัสผลุบหายเข้าไปตรงทางเข้าตึก ก่อนที่จะรีบเดินไปตามโถงทางเดิน แล้วตั้งหน้าตั้งตาเดินหนีเขาราวกับว่าชีวิตนี้จะไม่ต้องเห็นเขาอีก เพราะปรเมศวร์ทำให้เธอเสียใจจนไม่อยากโอกาสเขา เธอจะไม่ยอมให้โอกาสนั้นกับเขาเด็ดขาด
ใช่ว่าเขาจะยอมให้เธอเดินหนีไปง่าย ๆ เขารีบเดินไปดักรอหญิงสาวที่ทางบรรจบกันของอีกฟากหนึ่ง
เมื่อก่อนที่พักแห่งนี้เส้นทางตรงไหนเขาจำได้ดี แต่พอเลิกกันพลอยนภัสก็ย้ายหอพักทันที เปลี่ยนแม้กระทั่งเบอร์โทรศัพท์
“เธอรู้อะไรมั้ย กว่าที่ฉันจะตามตัวเธอพบ ฉันต้องไปมากี่ที่” ตอนจบ ม.6 เธอบอกเขาว่าจะไปเรียนมหาลัยอีกที่หนึ่ง แต่กลับกลายเป็นว่าเธอหนีมาเรียนที่นี่ทั้งที่ไม่เคยคุยกันมาก่อน
“แล้วคุณจะตามตัวฉันทำไมไม่ทราบ เรื่องสอนพิเศษหลานคุณฉันว่ามันฟังไม่ขึ้น”
“อย่านะ” บริเวณซอกตึกที่เงียบ ไร้ผู้คน เขาลงโทษเธอด้วยรอยจูบ เหมือนกับเมื่อสามปีที่แล้วไม่มีผิด
“ที่ฉันมาหาเธอก็เพราะเรื่องนี้ไง พอใจหรือยัง”
“คุณแต่งงานแล้ว ภรรยาคุณก็มี”
“ฉันกำลังจะหย่า ผมไม่ได้รักนิรนาท ถ้าเธอจะฟังฉันอธิบายสักนิด”
“แต่ฉันไม่อยากเป็นมือที่สามของใคร”
“ฉันขอร้องคุณอย่าทำแบบนนี้เลย” ก่อนที่หญิงสาวจะพูดจบ ปรเมศวร์ก็ประคองใบหน้าเธอบีบคางเธอเล็กน้อยเพื่อบังคับให้เธอเปิดริมฝีปาก เขาสอดลิ้นร้อนเข้าไปเพื่อควานหาความหวานนั้นลิ้นน้อย ๆ พยายามหลบหลีก
“อย่าขอร้องฉันเลย เพราะเธอต้องใช้เงินอีกเยอะ”
พลอยนภัสได้แต่ส่ายหน้า ปรเมศวร์ไม่ยอมปล่อยให้เธอมีโอกาสพูด เพียงแค่เธออ้าปากเขาก็จูบเธอทันที
“คุณเมศวร์ ขอร้องเถอะค่ะ”
“ยอมเรียกฉันแบบที่เธอคุ้นเคยแล้วเหรอ..แต่ยังไม่ทั้งหมดหรอกนะ เธอต้องเรียกฉันว่าพี่นำหน้าแบบเมื่อก่อน”
“เราไม่ได้เป็นอะไรกันนี่คะ”
“พาไปห้องพักเธอสิ แล้วฉันจะปล่อย” นี่เขาเห็นเธอเป็นเพียงที่ระบายอารมณ์หรือไงกัน
พอถึงห้องเขาทรุดตัวนั่งบนเก้าอี้ได้ก็จับแขนเธอแล้วดึงมานั่งบนตักของเขา
“พลอย...กอดฉันหน่อยสิ เหมือนกับที่เธอเคยทำไง” ปรเมศวร์โอบรอบเอวของหญิงสาวเอาไว้ แล้ววพูดด้วยเสียงที่แหบพร่า
“ฉันไม่เคยลืมเธอได้เลย...พลอย” เธอหนีออกจากพันธการของเขาไม่ได้เลย เธอตัวแข็ง ไม่มีเรี่ยวแรง เขาจูบเธออีกครั้ง
“เธอคิดให้ดีนะ ตอนนี้เธอต้องการเงิน แม่เธอกำลังป่วย”
เหมือนเขาได้ใจที่เธอไม่ยอมขัดขืน เขาอุ้มเธอไปที่เตียง เมื่อเขาสบตากับเธอ เธอน้ำตาไหลเมื่อเขาพูดถึงเรื่องความจำเป็นของเธอ
“ให้ฉันไปส่งเธอที่บ้านนะ ฉันรู้ว่าแม่เธอป่วยและกำลังต้องการเงิน ฉันจะช่วยเธอเอง”
“คุณช่วยฉันโดยที่ฉันต้องแลกกับการนอนกับคุณงั้นเหรอคะ”
“อย่าพูดอย่างนั้นสิ ถ้าเธอไม่พร้อมฉันไม่บังคับเธอ เอาไว้ฉันหย่าเมื่อไร่ เราค่อยมาคุยกันก็ได้
Grrrrrrrr Grrrrrrrrrr…ยังไม่ทันที่พลอยนภัสจะเอ่ยอะไรออกมา โทรศัพท์ในกระเป๋าสะพายก็ดังขึ้น หญิงสาวรีบหยิบโทรศัพท์ออกมาดู ก่อนจะถอนใจออกมาเบาๆ เมื่อเป็นคนทางบ้านโทรเข้ามา
“ป้าพร มีอะไรเหรอจ๊ะ”
“แกรีบเอาเงินมาจ่ายค่าหมอนะห้าหมื่น”
“ตั้งห้าหมื่น! ทำไมมันเยอะจังล่ะป้า”
“แกก็หามาสิ หรือแกจะปล่อยให้แม่แกตาย”
“คราวที่แล้วหมอบอกค่าผ่าตัดแค่สามหมื่นเองนะคะ”
“ใช่...แต่แม่แกต้องมีค่ายา ซึ่งเป็นยานอกสำหรับคนป่วยมะเร็ง”
“เออ!!.ถ้าแกยังไม่มีก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวป้าจะไปยืมเสี่ยชัช”
“อย่าไปรบกวนเสี่ยชัชเลยค่ะป้า คราวที่แล้วเราก็ยืมไปเป็นแสน ยังใช้คืนเค้าไม่หมดเลยด้วย” พลอยนภัสรีบบอกปัดไม่ให้ป้าของเธอไปยุ่งอีก เพราะเสี่ยชัชเป็นคนไม่น่าไว้ใจ ก่อนหน้านี้เสี่ยชัชก็เคยยื่นข้อเสนอให้เธอเป็นเมียน้อยเขา แต่เธอก็ปฏิเสธ และรับปากจะหาเงินมาชดใช้ให้
