บทที่ 90 หัวใจในกรงขัง

“หวะ... ไหวๆ ฉันแค่ตกใจมากไปหน่อย” ณัฐกานต์ละล่ำละลักตอบ หัวใจแทบจะกระดอนออกมานอกอก

“เออๆ แกรีบออกรถก่อนเถอะ ข้างหลังบีบแตรไล่แล้ว มีอะไรไปคุยต่อที่ร้าน” จิรพิมนตร์พยายามบอกให้เพื่อนตั้งสติ แม้ตัวเองจะถอนหายใจออกมาด้วยความกังวลใจในอนาคตที่กำลังจะตามมาก็ตาม

ทันทีที่ล้อรถของณัฐกานต์หยุดสนิทที่ประตูห...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ