บทที่ 11 แล้วก็รู้ถึงหูท่านประธาน
“เดี๋ยวนะนัชชา นี่ฉันฟังอะไรผิดหรือเปล่าเธอเอาแฟ้มมาให้ฝ่ายบัญชีเซ็นแล้วเธอไม่ได้ทำงานอยู่ฝ่ายบัญชีเหรอหรือฉันจำพนักงานของฉันผิด” แม้ว่าจะไม่ได้เข้าบริษัทบ่อยและไม่ได้คลุกคลีกับพนักงานแต่ก็จำได้ว่าใครทำงานอยู่แผนกไหน
“ท่านประธานจำไม่ผิดหรอกค่ะ แต่ก่อนนัชชาทำงานอยู่ที่ฝ่ายบัญชีค่ะแต่เมื่อสองวันก่อนนัชชาถูกย้ายไปทำงานที่คลังสินค้าค่ะ” นับว่าโชคดีมากที่พลอยนัชชาได้เจอกับท่านประธานและท่านเป็นคนถามเรื่องนี้ขึ้นมาก่อน เธอได้ฟ้องอย่างที่ภูผาเคยปรามาสไว้
“อะไรนะ เธอเรียนจบบัญชีมาไม่ใช่เหรอแล้วทำไมไปทำที่นั่น ใครเป็นคนสั่ง”
“ท่านรองเป็นคนสั่งค่ะ”
“ตายละ นี่ลูกชายฉันมาทำงานไม่กี่วันก็โยกย้ายพนักงานตามใจเลยเหรอเห็นทีต้องคุยกันหน่อยแล้ว”
“ท่านประธานคะ นัชชาทำที่แผนกนี้ก็ได้ค่ะ” หญิงสาวกลัวว่าท่านประธานจะไปต่อว่าภูผาและผลมันจะมาตกที่เธอ
“แต่มันไม่ถูกต้องนะ ฉันรับเธอมาทำงานที่ฝ่ายบัญชีก็ต้องทำฝ่ายบัญชีหรือว่าโดนลูกชายฉันสั่งไว้”
“ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกค่ะ” หญิงสาวไม่รู้จะอธิบายยังไงว่าเหตุผลที่ภูผาย้ายเธอไปทำงานที่คลังสินค้าก็เพราะเขาอยากจะแกล้งเธอแต่ถ้าคุณแต่ถ้าคุณภัทราไปพูดกับเขา เขาก็คงจะหาว่าเธอเป็นคนฟ้องเรื่องนี้แน่ ๆ
“ไม่ต้องห่วงหรอกนะเรื่องนี้มันไม่ยุติธรรมฉันจะจัดการทุกอย่างเอง วันนี้เธอทำงานที่คลั่งสินค้าให้เรียบร้อย แล้วพรุ่งนี้ขึ้นมาทำงานที่แผนกบัญชีอย่างเดิม”
“แต่....”
“ฉันเป็นประธานของนะเธอเลือกเอาว่าจะเชื่อใคร”
“ขอบคุณมากค่ะท่านประธานพรุ่งนี้นัชชาจะกลับมาทำที่ฝ่ายบัญชีตามเดิมค่ะ ” หญิงสาวดีใจเป็นอย่างมากที่จะได้กลับมาทำงานตามเดิมและคิดว่าถ้าคุณภัทราเข้าข้างเธอแล้วเธอก็ไม่ต้องกลัวว่าภูผาจะแกล้งเธอยังไง
คุณภัทราพยักหน้าจากนั้นก็คุยกับพนักงานประชาสัมพันธ์อีกเล็กน้อยก่อนจะเดินขึ้นลิฟต์เพื่อตรงไปยังห้องของรองประธาน
“สวัสดีค่ะท่านประธาน” พรทิพย์สวัสดีทักทายเจ้านายที่ไม่ได้เข้ามาบริษัทหลายวันแล้ว
“เป็นไงบ้างทำงานกับลูกชายฉัน คุณภูผามีปัญหาอะไรไหม”
“ไม่มีปัญหาค่ะ”
“แล้วนี่เขาอยู่ในห้องหรือเปล่า”
“อยู่ค่ะ”
“ฉันขอคุยกับเขาหน่อยนะถ้ามีใครมาขอพบก็ให้รอหน่อย”
“ค่ะท่านประธาน”
คุณภัทราเคาะประตูพอเป็นพิธีจากนั้นก็ผลักประตูเข้าไปทำให้คนที่กำลังนั่งเหม่ออยู่ถึงกับสะดุ้งเมื่อเห็นผู้มาเยือน
“แม่....” ภูผาตกใจเพราะไม่คิดว่ามารดาจะเข้ามาบริษัทวันนี้
“ตกใจอะไรขนาดนั้น”
“ก็ผมนึกว่าแม่จะเข้ามาอาทิตย์หน้า”
“ถ้าแม่มาอาทิตย์หน้าก็ไม่รู้ว่าลูกชายของแม่แอบทำอะไรลับหลังแม่ไว้”
“ผมแอบทำอะไรครับแม่ ผมว่าแม่เหนื่อย ๆ นั่งก่อนนะครับ เอากาแฟเอาขนมอะไรไหมครับเดี๋ยวผมบอกคุณพรทิพย์ให้”
“ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่อง แม่มีเรื่องจะคุยกับภูผา” คุณภัทรานั่งลงตรงโซฟารับแขกสายตาจ้องลูกชายที่กำลังเดินเข้ามานั่งข้าง ๆ อย่างตำหนิ
“ภูผาจะสารภาพกับแม่มาตามตรงว่าทำอะไรผิดไว้หรือจะให้แม่เป็นคนพูดเอง” คุณภัทราพูดกับลูกชายเสียงแข็ง
“ผมไม่ได้ทำอะไรผิดไว้นะครับแม่ ผมเข้ามาทำงานที่นี่ทุกอย่างก็เรียบร้อยดี ออเดอร์ไม่ตกหล่น การคุยกับบริษัทที่จีนก็โอเคไม่มีปัญหาอะไร สินค้าทุกอย่างก็ส่งลูกค้าตรงตามเวลาครับแม่” เขาพูดยืดยาวและหวังว่ามารดาคงจะไม่รู้เรื่องที่ตนเองแอบย้ายพนักงานแผนกบัญชีให้ไปทำงานที่คลังสินค้า
“เก่งมากลูกชายแม่ เข้ามาทำงานแทนแม่ได้ไม่กี่วันก็บริหารงานได้ดีแบบนี้แม่คงวางใจให้ภูผารับผิดชอบบริษัทของแม่อย่างเต็มตัวแล้วสินะ”
“แม่ครับผมแค่มาช่วยงานแม่เองนะทำไมแม่พูดเหมือนจะไม่ทำบริษัทนี้แล้วล่ะ”
“แม่ก็อยากหาเวลาพักผ่อนบ้าง แม่เห็นภูผาเข้าใจงานของแม่แบบนี้ก็ค่อยสบายใจหน่อย นอกจากเรื่องงานแล้วมีเรื่องอื่นอีกไหมเรื่องพนักงานน่ะมีปัญหาอะไรหรือเปล่าเข้ากับคนอื่นได้ดีไหม” คุณภัทราเกริ่นนำก่อนที่จะเข้าเรื่องที่เธอเพิ่งรู้มาเมื่อครู่
“คุณพรทิพย์ดูแลผมอย่างดี เลขาของแม่นี้เก่งมาก”
“ถ้าแม่วางมือแล้วแม่ก็จะให้คุณพรทิพย์ทำงานกับลูกนะหรือภูผาอยากจะหาเลขามาเองล่ะ”
“ไม่หรอกครับแม่คุณพรทิพย์ทำงานดีแบบนี้ผมจะหาคนอื่นมาทำไม แม่ล่ะครับเป็นยังไงบ้างไปเที่ยวกับเพื่อนมาสนุกไหม”
“สนุกจ้ะแต่ก็แอบอิจฉาเพื่อน”
“อิจฉาอะไรครับแม่”
“ก็เพื่อนของแม่พูดกันถึงแต่เรื่องหลานน่ะสิ มีแม่คนเดียวที่ยังไม่มีหลานให้อุ้ม”
“แม่ครับผมเพิ่งอายุ 29 เองนะจะรีบให้ผมแต่งงานมีหลานแล้วเหรอ”
“ก็ลูกของเพื่อนแม่บางคนอายุ 25 เขาก็มีลูกกันแล้วนะ ภูผาล่ะลูกเมื่อไหร่จะเจอคนที่ใช่สักที”
“ผมยังไม่อยากคิดเรื่องนั้นเลยครับแม่ ผมยังสนุกกับการทำงานแล้ว” เขารีบปฏิเสธมารดาแต่ก็มีแวบหนึ่งที่ใบหน้าของเด็กชายภูตะวันโผล่เข้ามาในความคิด
“ถ้าอย่างนั้นก็ตามใจเรื่องนี้แม่จะไม่ยุ่งกับภูผา แม่อยากให้ลูกเลือกเองเพราะความรักมันเป็นเรื่องของคนสองคน” คุณภัทราพูดอย่างเข้าใจเพราะเธอกับสามีแต่งงานเพราะผู้ใหญ่แต่ก็ไม่สามารถทนอยู่กันได้
“ขอบคุณครับแม่” ภูผาดีใจที่มารดาจะไม่เข้ามายุ่งเรื่องนี้แต่เขาไม่รู้เลยว่าคนที่เข้ามายุ่งจะเป็นบิดาของเขาเหมือนในอดีต
“แล้วพ่อเขาว่ายังไงบ้างเรื่องที่แม่ให้ลูกมาช่วยงานแม่ที่นี่” เธอรู้ว่าการให้ภูผามาทำงานที่นี่อดีตสามีคงไม่ชอบเท่าไหร่
“ก็ไม่ได้ว่าอะไรครับ บริษัทนั้นนอกจากพ่อแล้วก็ยังมีผู้ผู้บริหารท่านอื่นทำอยู่ด้วยขาดผมสักคนก็คงไม่เป็นอะไร”
