บทที่ 7 ตอนที่ 6 ถูกซ้อมเป็นงานอดิเรก

ตอนที่ 6 ถูกซ้อมเป็นงานอดิเรก

“ไอ้แสงหายไปไหนวะ”

“แล้วมึงจะถามถึงเฮียทำไมวะ อยากโดนเล่นนักหรือไง” ลูกสมุนคนหนึ่งเอ่ยถาม ในขณะที่กำลังเดินนำภูผาให้กลับเข้ามาทำงานในบ่อนช่วงค่ำ

“เปล่า แค่อยากให้มันไปไกล ๆ ตายไปได้เลยยิ่งดี กูจะได้ไม่ต้องระแวง” รู้ตัวว่าจะต้องเสียเอกราชเพื่อแลกกับการมีชีวิตรอดไปเจอน้องชายฝาแฝด แต่ถึงอย่างนั้นแล้วก็ขอยืดเวลาออกไปสักหน่อย เพราะตอนนี้ทำใจเสียซิงไม่ได้จริง ๆ

“ไม่ต้องห่วงหรอก เฮียแสงออกไปส่งของให้ลูกค้ารายใหญ่ เดี๋ยวก็กลับมา”

เป็นคำตอบที่ทำเอาจิตใจห่อเหี่ยว รู้สึกไม่อยากอยู่ใกล้ตัวอันตรายอย่างแสงหิรัญ แต่ถึงกระนั้นก็ทำอะไรไม่ได้นอกเสียจากสาปแช่งภายในใจ ขอให้แม่งตายโหงตายห่า ตกนรกหมกไหม้ไม่ได้ผุดไม่ได้เกิดเลยยิ่งดี

“มึงดูแลลูกค้าให้ดีก็แล้วกัน จำไว้ว่าอย่ามีเรื่องกับแขกอีก ถ้าไม่อย่างนั้นมึงได้โดนเฮียแสงจับไปซ้อมแล้วโยนเข้าคุกอีกแน่”

“เออ กูรู้น่า” ถ้าไอ้พวกนั้นมันไม่มาลวนลามเขาก่อน ก็ไม่เกิดเรื่องพวกนี้หรอก สบายใจได้

ร่างสูงโปร่งสวมใส่ชุดพนักงานเสิร์ฟน้ำเต็มยศ เดินถือถาดเหล้าเสิร์ฟให้ลูกค้าตามจุดต่าง ๆ กินเวลายาวนานมาจนถึงเที่ยงคืน ถูกแซวบ้าง หยอกบ้าง แต่ก็พอรับได้ขอแค่ไม่มายุ่มย่ามถึงเนื้อถึงตัวก็พอ ทว่าเดินตลอดทั้งคืนไม่ได้พัก ตอนนี้ขาสองข้างเริ่มอ่อนแรงจนต้องมาแอบนั่งอู้อยู่ที่บันไดทางลงไปชั้นล่าง

บ่อนที่นี่ใหญ่โตมาก หากมองจากด้านนอกก็เป็นแค่ร้านเหล้าธรรมดาที่เปิดถูกต้องตามกฎหมาย มีแขกทั้งเด็กและคนโตมาเที่ยวตามสถานบันเทิงตามปกติ หากแต่ว่าจะมีลูกค้าเจ้าประจำถือหางบัตรที่มีตราประทับแก๊งเสือดำเท่านั้นถึงจะสามารถผ่านประตูเข้ามาภายในชั้นใต้ดินที่มีเหล่าบอดีการ์ดยืนคุมเข้มเฝ้าอย่างแน่นหนาได้

หลังประตูบานนี้จะเจอกับชั้นใต้ดินจำนวนสามชั้น ด้านบนสุดคือชั้นที่ภูผาอยู่ เอาไว้สำหรับลูกค้าที่เข้ามาซื้อบริการทางเพศ มีให้เลือกหลากหลายรูปแบบ ทั้งหญิงทั้งชายที่มีรูปร่างบอบบางไปถึงร่างกายบึกบึน แล้วแต่รสนิยมตามความชอบ ต่ำลงไปชั้นสองเป็นสถานที่ต่อยมวยที่ภูผาเคยมาชกครั้งก่อนแล้วก็ถูกอีเจ๊หยกหลอกพามาขายต่อให้แสงหิรัญ แล้วก็ชั้นล่างสุดก็คงจะเป็นสารเสพติดที่นั่งเสพกันอย่างโจ่งแจ้งไม่เกรงกลัวกฎหมาย แถมยังมีตำรวจหลายนายเดินเข้าออกให้ความยำเกรงมาเฟียสถุลอย่างแสงหิรัญ นี่แหละอำนาจเงินที่สามารถปกครองคนทั้งแถบในตอนใต้

“ก็ว่าหายไปไหน ตามหาซะตั้งนาน มานั่งอู้ตรงนี้นี่เอง” เสียงแหลมปรี๊ดเข้ามาในแก้วหู ชายหนุ่มในชุดพนักงานเสิร์ฟผ่อนลมหายใจก่อนเงยหน้าขึ้นเห็นเป็นสาวสวยปากแดงยืนกอดอก ในแววตากลมสวยคู่นั้นมองต่ำลงมาด้วยสายตาเหยียดหยัน

“ก็คนมันเหนื่อย” ภูผาถอนหายใจอย่างระอา ไม่ได้มีท่าทางกลัวเกรง ผู้หญิงนิสัยเอาแต่ใจคนนี้มีอำนาจรองลงมาจากแสงหิรัญ เพียงแค่ชี้นิ้วสั่งพวกลูกน้องก็พร้อมจะทำตามอย่างไม่อิดออด

“ตอแหลน่ะสิ คนอย่างนายจะมานั่งรออ่อยเฮียแสงใช่ไหมล่ะ แหม... คิดจะปีนเตียงขึ้นมาเป็นเมียของเฮีย ฉันไม่มีทางยอมหรอก” หลังจากด่าด้วยถ้อยคำหยาบคายก็ผลักร่างภูผาเต็มแรง แต่แรงผู้หญิงหรือจะสู้แรงผู้ชายได้ ภูผาไม่ได้สะทกสะท้านแต่ก็นั่งกำหมัดแน่นด้วยความเดือดดาล

“ถ้าใช่แล้วจะทำไมเหรอครับคุณหนูม่านฟ้า ไอ้แสงก็ดูอยากเอาผมอยู่นะ หรือคุณจะปฏิเสธว่าไม่จริง” ภูผาเลิกคิ้วยียวน จงใจกวนประสาทคนขี้อิจฉา ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยมีใครหน้าไหนมายืนด่าแล้วไม่โดนต่อย เขาบอกกับตัวเองเอาไว้เสมอว่าอย่าทำร้ายร่างกายผู้หญิง จึงพยายามลดโทสะลงอย่างใจเย็น สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ไม่อยากหาเรื่องให้ตัวเองอีก แต่ทันใดนั้นเองสายตาภูผาเหลือบไปเห็นชายฉกรรจ์ร่างกายสูงใหญ่กรูกันเข้ามาล็อกแขนข้างละคนอย่างไม่ทันตั้งตัว เขาออกแรงดิ้นแทบตายแต่ก็สลัดไม่หลุด

“ปล่อยกู จับกูทำเหี้ยอะไร” ภูผาพยายามดิ้นให้หลุดออกจากพันธนาการ ทว่ากลับยิ่งแน่นขึ้นเมื่อต่อต้าน

“กลัวเหรอ คนตอแหลอย่างนายสมควรถูกสั่งสอน ลากมันไปในห้อง ซ้อมมันจนกว่าฉันจะพอใจ” หญิงสาวระเบิดหัวเราะลั่นชอบใจ

“ครับคุณหนู”

บอดีการ์ดกล้ามปูลากตัวภูผาเข้าไปในห้องขังของทางบ่อน มีไว้ขังพวกลูกค้าที่ชอบโวยวายสร้างปัญหาให้ทางบ่อนเดือดร้อน แต่ถึงกระนั้นก็ไม่มีใครกล้ามีเรื่องในสถานที่แห่งนี้นัก จึงทำให้ห้องนี้ไม่ค่อยมีคนได้เข้ามา

“โอ๊ยยยย ไอ้เหี้ย แน่จริงอย่าหมาหมู่ดิวะ” ร่างกายเพิ่งจะหายดีกลับถูกคุณหนูนิสัยเสียสั่งให้ลูกน้องรุมกระทืบ ตีนที่กระหน่ำมาบนร่างกายรวมแล้วไม่ต่ำกว่าสิบคน จนร่างกายสะบักสะบอม

“ต้องการอะไรวะ ทำไมไม่ต่างคนต่างอยู่”

“จำใส่กะโหลกเอาไว้ อย่าสะเออะมาเป็นเมียเฮียแสงอีก คนตอแหลอย่างนายมารยาเยอะจะตาย ทำเป็นแกล้งเล่นตัวให้เฮียแสงสนใจ แท้จริงแล้วอยากเป็นคุณนายของบ้านนี้จนเนื้อตัวแทบสั่น รู้ตัวบ้างไหมว่าที่ทำอยู่มันเหมือนคางคกขึ้นวอ”

ปั่ก!... รองเท้าส้นเข็มสีแดงยกขึ้นถีบไปที่กลางอกแกร่ง ความเจ็บที่ปลายส้นเข็มทิ่มแทงทำเจ็บปวดจนหน้าเบ้ แต่ภูผาไม่คิดจะพูดหรือผดุงความยุติธรรมอะไรตอนนี้ หากเขาเอาคืนม่านฟ้ามีหวังได้ถูกสั่งรุมกระทืบตายแน่ ประเมินจากสายตาดุดันของพวกลูกน้องที่มองมาก็พร้อมจะยำตีนได้ตลอดเวลา อย่างนั้นแล้วทางที่ดีเขาไม่ควรจะไปยุ่งกับผู้หญิงคนนี้ดีกว่า ภูผายังรักตัวกลัวตาย โดนกระทืบทุกวันอาจช้ำในตายได้

ปึก!... เพราะถูกซ้อมเจ็บหนักแล้วเอาแต่เดินก้มหน้าออกมาจากห้องขังอย่างทุลักทุเลจนเผลอชนเข้ากับแผงอกชายร่างใหญ่ล่ำสัน ภูผาเงยขึ้นสบสายตาดุดันที่ก้มลงมาจ้องมองในระยะใกล้เพียงแค่คืบชวนให้ขนลุกขนพอง เขารีบดีดตัวออกห่างแสงหิรัญราวกับต้องของร้อน

“ไอ้แสง! เดินมาไม่ให้สุ้มให้เสียง กูตกใจหมด”

“บ่อนนี้เป็นที่ของกู จะเดินไปไหนต้องขออนุญาตมึงด้วยหรือไง เมียก็ไม่ใช่ แค่กูสนใจตัวมึงเฉย ๆ อย่าริมักใหญ่ใฝ่สูงไปหน่อยเลยไอ้ผา” หลังจบประโยคนี้ภูผาก็ต้องถอยกรูดไปชิดติดผนังกำแพง ร่างสูงสง่าเดินเข้ามาใกล้ มือซ้ายยื่นไปยันผนังปูนไว้ ก่อนที่มืออีกข้างจะขยับมาเชยปลายคางมนพลิกซ้ายขวาเพื่อดูบาดแผลบนใบหน้า เรียวคิ้วขมวดมุ่นไม่คลายออกจากกัน

“นี่มึงไปฟัดกับหมาที่ไหนมาวะ หรือว่าต่อยกับลูกค้าของกูอีกแล้ว”

“ก็เมียมึงนั่นแหละ ที่สั่งให้ลูกน้องมากระทืบกู”

“มึงหมายถึงม่านฟ้าน่ะเหรอ” นั่นมันน้องสาว

“ก็เออน่ะสิวะ”

“แล้วมึงไปกวนตีนอะไรม่านฟ้า ถึงได้โมโหปรี๊ดสั่งคนรุมซ้อมมึงขนาดนี้”

“กูเปล่า” ตอบออกไปโดยไม่สบสายตา

“ม่านฟ้าไม่ใช่คนแบบนั้น กูรู้จักม่านฟ้ามาตั้งแต่เด็ก กูรู้จักนิสัยม่านฟ้าดี”

“ม่านฟ้าตอแหลจะตาย มึงก็โง่มองไม่ออก” ภูผาพูดโดยที่สายตาก้มต่ำมองรอยสักเสือดำคำรามทางหน้าอกด้านซ้าย ใบหน้ายังมีรอยเลือดไหลออกมาที่มุมปากจึงต้องคอยเอามือขึ้นมาเช็ดคราบเลือดอยู่เรื่อย ๆ

“มึงกล้ามากที่ด่าม่านฟ้าต่อหน้ากู”

“กูแค่พูดเรื่องจริง เมียมึงมันแรด... อึก!”

ผัวะ!... หมัดหนัก ๆ ซัดเข้ามาที่หน้าจนชาดิก ภูผาล้มลงไปกองกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง หลังจากนั้นอีกไม่นานแสงหิรัญก็สั่งให้ลูกน้องเข้ามากระทืบสั่งสอนจนลุกขึ้นมาไม่ไหว

“พอกูพูดความจริง พวกมึงกลับรับไม่ได้ ถุย!” คนปากดีถ่มเลือดที่มีกลิ่นคาวคละคลุ้งในปากใส่พื้นด้านหน้าที่มาเฟียผู้เหี้ยมโหดยืนอยู่

“งั้นกูก็ขอพูดความจริงบ้าง ว่ามึงมันเหมือนกะหรี่ คิดว่ากูสนใจมึงแล้วจะเอามาเป็นเมียออกนอกหน้าอย่างนั้นเหรอ ไม่มีทางหรอก มึงมันมีอะไรเหมาะสมกับกู ไม่แปลกหรอกที่ม่านฟ้าจะหวง” ถึงจะรู้อยู่ก็ตามว่าภูผาเป็นถึงลูกตำรวจชั้นผู้ใหญ่ แต่แล้วยังไง เพราะแถบทางใต้พ่อของมันก็มาตามตัวไม่ได้อยู่ดี ตำรวจในพื้นที่นี้เป็นคนของเขาทั้งหมด

“แล้วทำไมมึงไม่เก็บผู้หญิงของมึงไว้ ปล่อยให้มันมาทำร้ายกูทำไม กูทำอะไรผิด”

“มึงไม่ได้ทำอะไรผิดหรอก แต่จะให้กูลงโทษม่านฟ้า ก็คงไม่ทำ”

“นี่มึงเห็นกูเจ็บตัวเป็นเรื่องตลกเหรอไอ้แสง”

“ใช่! พวกคนไร้ค่าอย่างมึงก็เป็นแค่ที่ระบายความเงี่ยนคนรวยเท่านั้นแหละไอ้ผา” โทนเสียงหนาทุ้มแข็งกระด้างพอ ๆ กับดวงตาที่มองมา ภูผากัดฟันหยัดกายขึ้นมายืนพิงกำแพงอย่างทุลักทุเล แต่ถึงอย่างนั้นแล้วเขาก็พยายามสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ เพื่อปรับอารมณ์ให้เย็นลง

“ปล่อยตัวกูไป แล้วกูจะไปทำงานหามาคืนให้มึงเอง” เขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงและสีหน้าจริงจัง

“กูกลัวมึงโกง”

“คนอย่างกูไม่มีทางโกงอยู่แล้ว กูหาเงินมาคืนมึงได้แน่นอนแค่ห้าล้าน”

แสงหิรัญรู้อยู่แล้วว่าเงินจำนวนเท่านี้มันไม่เกินความสามารถของภูผาที่จะหามาชดใช้หรอก แค่ไม่อยากปล่อยมันไปเฉย ๆ

“เงินตั้งเยอะขนาดนั้น กูไม่ปล่อย บอกแล้วไงว่าทำให้กูพอใจ แล้วกูจะให้ในสิ่งที่มึงต้องการ”

เพียงเท่านั้นร่างกายสูงใหญ่ก็เดินเลยร่างเพรียวที่เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ แต่ก่อนที่จะออกไปไกลก็หันกลับมาพูดกับภูผาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงและใบหน้าที่เรียบนิ่ง ไร้อารมณ์ ไร้ความรู้สึก

“จำใส่หัวเอาไว้ว่าแก๊งเสือดำนอกจากกูที่ทุกคนจะเคารพและให้เกียรติ ก็ยังมีม่านฟ้าอีกคนที่เป็นเหมือนตัวแทนของกู เพราะฉะนั้นไม่ว่าเจ้านายจะทำอะไรก็ไม่มีทางผิด แล้วกูจะถือว่าครั้งนี้มึงผิดที่ไปทำให้ม่านฟ้าไม่พอใจ... ไอ้ผา!”

Take : สวัสดีนักอ่านทุกท่านค่ะ เดินทางมาถึงตอนที่หกกันแล้ว บอกเลยว่าความซวยของ 'ภูผา' นี่ยังไม่จบไม่สิ้นจริง ๆ หลังจากต้องทนก้มหน้าก้มตาทำงานชดใช้กรรมในบ่อนแล้ว วันนี้ยังเคราะห์ซ้ำกรรมซัดต้องมาเจอ 'ม่านฟ้า' น้องสาวสุดที่รัก (แต่เอาแต่ใจและเกรี้ยวกราดที่สุด) ของมาเฟียใหญ่ มาหาเรื่องและสั่งลูกน้องรุมกระทืบซะน่วมคาห้องขัง เพียงเพราะความหึงหวงและกลัวว่าภูผาจะมาปีนเตียงแย่งความรักจากเฮียแสง!

แต่ความพีกมันอยู่ตรงที่พอภูผาไปฟ้อง 'แสงหิรัญ' พ่อมาเฟียตัวดีกลับเข้าข้างน้องสาวสุดที่รักแบบเต็มประตู แถมยังประกาศกร้าวด้วยน้ำเสียงไร้เยื่อใยว่าม่านฟ้าไม่มีทางทำอะไรผิด และต่อให้ภูผาจะเจ็บปวดแค่ไหนก็เป็นได้แค่ของเล่นคั่นเวลาหรือที่ระบายอารมณ์เท่านั้น ทำเอาภูผาถึงกับจุกอกและรู้ซึ้งเลยว่าการอยู่ในขุมนรกแห่งนี้ เขาไม่มีทางได้รับความยุติธรรมหรือความเห็นใจจากใครหน้าไหนทั้งสิ้น!

บอกเลยว่าอินเนอร์ความน่าสงสารของภูผาและความลำเอียงชวนหมั่นไส้ของเฮียแสงคือเดือดระอุแบบพริกสเกลร้อยเม็ด งานนี้ภูผาจะทนรับมือกับความอยุติธรรมนี้ไปได้อีกนานแค่ไหน และเขาจะหาทางหนีรอดไปจากเงื้อมมือสองพี่น้องสายโหดนี้ได้อย่างไร เตรียมมาลุ้นและส่งกำลังใจให้ภูผากันต่อในตอนหน้ากันได้เลยนะคะ!

ฝากกดหัวใจ เพิ่มเข้าชั้นหนังสือ และคอมเมนต์พูดคุยติชมเป็นกำลังใจสำคัญให้ด้วยนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ