บทที่ 18 หมดข้ออ้าง

ฉันปรือตาขึ้นมาท่ามกลางแสงแดดอ่อน ๆ ที่ลอดผ่านม่านทึบแสงของเพนต์เฮาส์ ความเงียบสงบยามเช้าทำให้ฉันลอบถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก

'วันที่แปด... ครบกำหนดเจ็ดวันอันตรายแล้ว'

ฉันอยากจะกระโดดโลดเต้นและร้องเพลงชาติด้วยความยินดี แต่เมื่อเหลือบไปมองร่างสูงใหญ่ที่นอนหลับตาพริ้มอยู่เคียงข้าง ฉันก็ต้องรีบหุบปากฉับ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ