บทที่ 51 ปล่อยเป็นหน้าที่ผู้ช่วยส่วนตัวเถอะ

"พอแล้ว"

เขากระซิบตอบ มือใหญ่ข้างที่ไม่ได้บาดเจ็บเอื้อมมาจับข้อมือฉันเอาไว้เบาๆ เพื่อหยุดการกระทำ ก่อนจะออกแรงดึงเพียงนิดเดียว ร่างของฉันก็ถลาลงไปทาบทับอยู่บนแผงอกของเขา ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดลงบนผิวแก้ม

ริมฝีปากหยักลึกประทับจูบลงมาที่หางตาของฉันอย่างแผ่วเบาเพื่อซับคราบน้ำตาที่ยังหลงเหลืออยู่ มันเป็...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ