บทที่ 8 เลือดนอง(ผ้าปู)เตียง

"ผู้ช่วยเฉิน ยกเลิกการประชุมเช้านี้ทั้งหมด"

เขาเว้นจังหวะไปชั่วครู่ นัยน์ตาคมกริบปรายมองมาที่ร่างสะบักสะบอมของฉันซึ่งซุกอยู่ใต้ผ้าห่ม รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปาก

"แล้วจองคิวหมอสูตินรีเวชแผนก VIP ที่ดีที่สุดของปักกิ่งให้ฉันด้วย... ฉันจะพาแมวไปฝังยาคุม"

ทันทีที่โยนสมาร์ทโฟนรุ่นล่าสุดทิ้งไปบนโต๊ะกระจก กู้ฉือเจิงก็มุดกลับเข้ามาใต้ผ้าห่มผืนหนา ท่อนแขนแกร่งตวัดรัดเอวฉันเข้าไปกอดแนบชิด

แผงอกเปลือยเปล่าที่ชื้นเหงื่อเบียดเสียดกับแผ่นหลังของฉัน ใบหน้าหล่อเหลาซุกไซ้ลงมาที่ลาดไหล่ พ่นลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอราวกับสิงโตที่เพิ่งกินอิ่มและกำลังคลอเคลียเหยื่อ

ฉันสะดุ้งสุดตัว อาการปวดหน่วง ๆ ที่ช่องท้องน้อยโจมตีเข้ามาอย่างกะทันหัน ความรู้สึกเปียกชื้นเหนอะหนะแปลก ๆ บริเวณหว่างขาทำให้ฉันต้องฝืนเปลือกตาที่แทบจะปิดสนิทขึ้นมามอง

และภาพที่เห็นก็ทำเอาวิญญาณฉันแทบจะหลุดออกจากร่าง

ผ้าปูที่นอนผ้าไหมอิตาลีสีขาวสะอาด บัดนี้มีรอยวงสีแดงฉานขนาดใหญ่เปื้อนอยู่ มันสดและเยอะเสียจนคนขวัญอ่อนอาจจะช็อกตายได้

‘ฉิบหายแล้ว! ค่าตัวสิบห้าล้านแต่ถ้าค่ารีแพร์ช่วงล่างปาไปยี่สิบล้านฉันก็ไม่เอานะ ไอ้พญามาร แกใช้เครื่องตอกเสาเข็มแทนอวัยวะหรือไง’

"กรี๊ด! ออกไปไกล ๆ เลยนะไอ้ฆาตกร"

ฉันแผดเสียงร้องลั่นห้องสวีท ใช้แรงเฮือกสุดท้ายถีบยอดอกเขาจนร่างสูงใหญ่หงายหลังไปนิดหน่อย ก่อนจะตะเกียกตะกายหนีไปชิดหัวเตียง มือสั่นเทาคว้าหมอนมาปิดบังร่างกายตัวเองไว้

กู้ฉือเจิงขมวดคิ้วมุ่น นัยน์ตาดุดันฉายแววหงุดหงิดที่ถูกถีบแต่เช้า "เป็นบ้าอะไรแต่เช้า หลินมู่มู่"

"เลือด! คุณทำฉันเลือดออกจนจะหมดตัวแล้วเห็นไหม" ฉันชี้มือสั่น ๆ ไปที่กองเลือดบนเตียง น้ำตาแห่งความหวาดกลัวไหลพราก

"ฉันจะแจ้งตำรวจจับคุณ โทษฐานพยายามฆ่า ทำร้ายร่างกายจนสาหัส"

สายตาคมกริบของเขากวาดมองรอยเลือดบนผ้าปูที่นอน ก่อนจะตวัดกลับมามองหน้าฉันด้วยความเย็นชา

"ฉันจ่ายมัดจำไปแล้วสิบห้าล้าน หลักฐานการโอนเงินก็มีพร้อม... และตั้งแต่เกิดมา ฉันยังไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนมีอะไรครั้งแรกแล้วต้องถึงขั้นส่งเข้าห้องไอซียู"

"แต่ฉันปวดท้อง ปวดจนไส้จะขาดอยู่แล้วเนี่ย" ฉันกุมท้องน้อยตัวเอง หน้าซีดเผือด เหงื่อเย็น ๆ แตกพลั่กเต็มหน้าผาก

"พาฉันไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้เลยนะ ถ้าฉันตายเป็นผีเฝ้าโรงแรมนี้ ฉันจะหลอกหลอนคุณยันคุณแก่เฒ่าเลยคอยดูเถอะ!"

คำขู่ปัญญาอ่อนของฉันไม่ได้ทำให้เขากลัว แต่ใบหน้าซีดเผือดและริมฝีปากที่สั่นระริกของฉันต่างหากที่ทำให้รังสีอำมหิตของพญามารชะงักไป

กู้ฉือเจิงสบถคำหยาบในลำคอ เขาไม่เสียเวลาเถียงต่อ ชายหนุ่มลุกพรวดขึ้นจากเตียง คว้ากางเกงสแล็กและเสื้อเชิ้ตตัวเมื่อคืนมาสวมอย่างรวดเร็ว แม้จะติดกระดุมลวก ๆ แต่ก็ยังคงความหล่อเหลาและดูน่าเกรงขาม

ก่อนจะตวัดผ้าห่มผืนหนามาห่อหุ้มร่างเปลือยเปล่าของฉันจนมิดชิดเป็นก้อนซาลาเปา แล้วช้อนตัวอุ้มขึ้นแนบอก ก้าวเท้ายาว ๆ ออกจากห้องไปอย่างเร่งรีบ

ทิ้งภาพลักษณ์ซีอีโอผู้เยือกเย็นไว้เบื้องหลังจนหมดสิ้น บอดี้การ์ดที่อยู่เฝ้าหน้าห้องก็ตามกันเป็นขบวน ส่วนฉันปวดท้องจนไม่มีกะจิตกะใจจะสนใจเสียงสั่งการของไอ้มนุษย์ที่ทำให้ฉันเลือดออก

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ณ แผนกฉุกเฉิน โรงพยาบาลเอกชน VIP

‘ตอนที่เขาวางฉันลงบนเบาะหลังรถอย่างระมัดระวัง ฉันได้ยินเขาสั่งผู้ช่วยเฉินทางโทรศัพท์ให้ประสานงานกับผู้อำนวยการโรงพยาบาล เตรียมทีมแพทย์สแตนด์บายรอรับเคสทันที

พอรถเบรกเอี๊ยดหน้าแผนก VIP ฉันก็ถูกเข็นเข้ามาในห้องตรวจพิเศษโดยไม่ต้องรอคิวหรือผ่านขั้นตอนคัดกรองให้เสียเวลา... ก็แหงล่ะ เขาคงเป็นระดับผู้ถือหุ้นใหญ่ของเครือโรงพยาบาลแห่งนี้ ถึงจะไม่ได้ลงมาบริหารงานเอง แต่สิทธิพิเศษก็ระดับวีไอพียิ่งกว่าบัตรแบล็กการ์ดเสียอีก’

ที่สำคัญคือ ประธานกู้ผู้หวงของขั้นสุด อาละวาดลั่นห้องฉุกเฉินตั้งแต่วินาทีแรกเมื่อเห็นว่าแพทย์เวรเป็นผู้ชาย เขาออกคำสั่งเด็ดขาดให้เปลี่ยนตัวแพทย์ทันที จนผู้อำนวยการต้องรีบจัดหาอาจารย์หมอสูตินรีเวชผู้หญิงที่เก่งที่สุดมาตรวจฉันแทน

"รบกวนท่านประธานกู้ออกไปรอข้างนอกก่อนนะคะ" อาจารย์หมอหญิงวัยกลางคนเอ่ยปากอย่างเกรงอกเกรงใจ แต่ยังคงความหนักแน่นในหน้าที่ ขณะมองประธานจอมเผด็จการที่ยืนหน้าตึงแผ่รังสีฆ่าฟันอยู่ข้างเตียงตรวจ

"ฉันจะอยู่ตรงนี้" กู้ฉือเจิงกัดกรามกรอด ท่อนแขนแกร่งยังคงตึงเครียดจากการอุ้มฉันก้าวยาว ๆ เข้ามาอย่างเร่งรีบเมื่อครู่

"ดิฉันทราบดีค่ะว่าท่านประธานเป็นห่วง แต่เพื่อความสะดวกในการตรวจภายในและประเมินบาดแผล รบกวนท่านประธานกรุณารอที่หน้าห้องสักครู่นะคะ"

คุณหมอพยายามใช้ความใจเย็นเข้าสู้ แม้จะเกรงใจผู้ถือหุ้นใหญ่ระดับบิ๊กบอสแทบแย่ แต่เคสที่ดูเซนซิทีฟแบบนี้ เธอต้องทำตามจรรยาบรรณแพทย์อย่างเคร่งครัด

"ถ้าเธอเป็นอะไรไป..." นัยน์ตาใต้เลนส์แว่นวาวโรจน์

"ฉันจะสั่งปลดผู้อำนวยการโรงพยาบาลนี้ทิ้งซะ"

"ดิฉันจะดูแลคนไข้อย่างดีที่สุดค่ะ ท่านประธานโปรดวางใจ"

สุดท้ายพญามารก็ต้องยอมล่าถอย เดินกระแทกเท้าออกไปรอหน้าห้องตรวจอย่างหัวเสีย

พอประตูห้องปิดลง อาจารย์หมอก็หันมามองฉันที่นอนขดตัวอยู่ในห่อผ้าห่มผืนหนาด้วยสายตาเวทนาปนจริงจัง "คุณผู้หญิงคะ ไม่ต้องกลัวนะคะ... เกิดอะไรขึ้นคะ? คุณถูกเขาล่วงเกินทางเพศหรือบังคับขืนใจมาใช่ไหมคะ"

ฉันหน้าแดงแปร๊ดจนแทบจะควันออกหู อึกอักอยู่นานกว่าจะหาเสียงตัวเองเจอ

"เอ่อ... ไม่ได้บังคับค่ะ สมยอมทั้งคู่... แต่ว่า..."