บทที่ 90 ความเท่าเทียม

ฉันก้มมองเพชรเม็ดมหึมาล้อแสงไฟ สมองที่เคยไวปานซูเปอร์คอมพิวเตอร์แฮงก์สนิท ริมฝีปากเผยอค้างไร้เสียงใด ๆ

'บ้าไปแล้ว... เพชรไซซ์ไข่นกพิราบน้ำร้อย! ถ้าใส่มันเดินถนนหนานจิง ต้องโดนดักปล้นหั่นนิ้วแน่ ๆ นี่มันเป้าเคลื่อนที่เรียกโจรชัด ๆ'

แต่ถึงแม้ในหัวจะยังคงประเมินความเสี่ยงและมูลค่าทรัพย์สินตามสัญชาตญา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ