บทที่ 12 อยากให้ดูแล

-มหาวิทยาลัย-

“ยัยนิน!”

ฉันสะดุ้งตื่นจากภวังค์เมื่อได้ยินเสียงของส้มโอ  ตะโกนเรียกมาแต่ไกล ว่าแต่แหกปากเรียกฉันขนาดนี้คงมีเรื่องคอขาดบาดตายแน่ๆ 

“อะไรของแก? เรียกซะตกใจหมด”

“ฉันมีเรื่องมาเล่าให้ฟัง”

“ถ้าเป็นเรื่องของคนอื่นพักก่อน! ฉันต้องอ่านหนังสือ”

ฉันรีบยกมือห้าม พลางก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสื...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ