บทที่ 48 ครอบครัวของไบรอัน

ฉันเดินย่องเบาเข้าไปหานิรินที่กำลังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่จ้องหน้าจอโทรศัพท์มาสักพักใหญ่ๆ

“ทำอะไรน่ะ!?” 

“ว้าย! พี่นิน ตะ…ตกใจหมดเลย” นิรินถึงกลับสะดุ้งด้วยความตกใจพร้อมทำหน้าตาเหลอหลาที่พอได้เห็นแล้วอดขำไม่ไหว

“คุยกับใคร?”

“ปะ…เปล่า” น้องตอบด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักแล้วพยายามทำท่าทางให้เป็นปกติ แต่หารู้ไ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ