บทที่ 6 ไม่อยากเป็นเพื่อน

-หลายวันต่อมา-

“นินลา!”

เสียงที่คุ้นเคยร้องเรียกจากทางด้านหลังเมื่อฉันกำลังจะเดินเข้ามาในตึกคณะ

“ว่าไงคะ?” ริมฝีปากคลี่ยิ้มบางๆ เป็นการทักทายเมื่อเห็นว่าคนที่มาหาคือว่าที่คุณหมอเพทาย แล้วก็เป็นว่าที่แฟนของฉันด้วย

“พี่ซื้อชานมมาฝาก เห็นว่าเราชอบกินอยู่บ่อยๆ”

“ขอบคุณมากค่ะ รู้ใจนินจังเลยนะ”

“พั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ