บทที่ 10 ตอนที่10. เตะก้าคอ!
แกร๊ก
สักพักเจ็ตก็เปิดประตูได้ ตัวเล็กรีบวิ่งเข้าไปเพื่อล้างล้างชำระร่างกายในห้องน้ำโดยที่เจ้าของร้านนอนสลบเหมือด
ผ่านไปไม่กี่นาที
'บ้าเอ๊ยยยย! จากที่เมาจะส่างแล้วเนี่ย" เหมยลี่พึมพำเดินออกมาขณะที่ผมเปียก จ้องมองชายตรงหน้าที่ไม่รู้ว่าทำไมถึงถอดเสื้อโยนทิ้งเรี่ยราด เหลือเพียงกางเกงยีนส์เท่านั้น
หมับ!
เมื่อกำลังจะก้าวผ่านมือหนาขวาข้อแขนเรียวพร้อมกับพยายามหยัดตัวลุกขึ้นยืนอย่างโซซัดโซเซ ตัวเล็กที่มึนเมาอยู่ก็แทบจะล้มหงาย
"ฝ้าย..กลับมาแล้วเหรอ" น้ำเสียงของเจ็ตที่สั่นเครือออกมาจากความรู้สึกภายใน "ฝ้ายกลับมาหาพี่แล้วใช่ไหม พี่คิดถึงฝ้ายนะ"
"ช่วยลืมตาก่อนได้ไหมเฮีย! หนูเหมยลี่ไม่ใช่แฟนเฮียนะ"
"ทำไมเราถึงต้องเลิกกันด้วย ทำไมฝ้ายทำกับพี่แบบนี้ อีแพศยา! อีกากี!"
ว้ายยยย
ตัวเล็กเซเนื่องจากคนตัวสูงใหญ่กระชากเข้าไปกอด ดวงตาที่ปรือคงไม่รู้สึกตัวเนื่องจากฤทธิ์ของแอลกอฮอล์
เจ็ตใช้สองมือรัดรวบโอบกอด อีกทั้งยังพูดพึมพำอย่างไม่มีสติ
"พี่รักฝ้ายมากนะ ถึงพี่จะมีผู้หญิงคนอื่น แต่ก็ไม่เคยไปเอากับใครนอกจากฝ้าย ฮึกกก" เสียงทุ้มเอ่ยแถมยังซบใบหน้าไว้ที่ไหล่
"ปล่อยหนูนะเฮีย! หะ หายใจไม่ออกจะตายอยู่แล้วเนี่ย"
"แต่ตอนนี้ฝ้ายกลับมาแล้วใช่ไหม"
"โอ๊ยยยย เฮีย!!"
"พี่รักฝ้ายนะ อึกกกก เรารักกัน"
เนื่องจากฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ซึมซับเข้าเส้นเลือดใหญ่ ทำให้เจ็ตไร้สติสัมปชัญญะที่มีอยู่มากมาย แถมร่างกายยังอ่อนแรงปวกเปียก
สักพักความต้องการก็พุ่งกระฉูด เขาผลักตัวเล็กจนแผ่นหลังเนียนติดกับกำแพง จากนั้นซุกไซ้ริมฝีปากไล้เลื้อยลงมาจนถึงระดับหน้าอก
"ยะ อย่านะเฮียยย" เหมยลี่ดิ้นต่อสู้ภายในหัวใจเริ่มสั่นไหว "หนูไม่ใช่แฟนเก่าเฮียนะ! ลืมตาดูสักหน่อยสิวะ"
"ฝ้าย ใช่ ฝ้าย"
"ก็บอกอยู่นี่ว่าไม่ใช่"
"ทำไมฝ้ายนมหดไปเยอะเลย เฮือก~มันเล็ก"
"ว่าอะไรนะ..."
ตุบ!
เคว้ง!
ครั้งนี้เกินจะอดกลั้น เหมยลี่ใช้แรงเฮือกสุดท้ายผลักออกไป จากนั้นกระโดดขึ้นโซฟาแล้วเตะก้านคอของเจ็ตจนล้มพับ
มือน้อยกำหมัดโมโหหนักจนต้องตะโกนออกมาเสียงดังลั่น "บอกไม่สวยพอไหวแต่บอกนมเล็กกูรับไม่ได้!!"
สถานการณ์ทุกอย่างจบลงแค่นั้น เจ็ตสลบเหมือดกระตุกหงิกหลายครั้ง ส่วนเหมยลี่ก็โซเซรีบวิ่งกลับบ้าน ก่อนที่พ่อกับแม่จะตื่นมาเปิดร้านขายของชำ
เช้าวันจันทร์
"ตื่นเต้นจังเลยจะได้เข้ามหาวิทยาลัย" ซินพูด "แบบนี้เราจะทำตัวยังไงดีนะ ทำตัวห้าวหาญเป็นเด็กเฟี้ยวๆ หรือเราจะทำตัวเรียบร้อยน่ารักแอ๊บแบ๊ว"
"ก่อนจะแอ๊บแบ๊วดูหน้าอีเหมยด้วยค่ะ" จิมตวัดหางตามองเพื่อนที่นั่งด้านข้าง "ตาชั้นเดียวหน้าโคตรหมวย มึงจะเอาอะไรมาแบ๊ว ตอนเวลาเดินกูยังงงว่ามันลืมตาหรือเปล่า"
"อีจินมึงบูลลี่กูเหรอ!! ทีมึงเป็นตุ๊ดกูยังไม่บูลลี่เลย"
"อ้าวอีนี่ อยู่ๆ ก็อยากมีเรื่องซะงั้น"
"เอาเถอะ แต่ยังไงกูว่าเราควรสนใจตั้งใจเรียน ไม่ต้องไปสนใจทำตัวให้สวยเพื่อผู้ชาย แบบนั้นนะกูคิดว่ามันเสียเวลาแถมยังไร้สาระ"
วิ๊ดดดดดด
เสียงนกหวีดเป่าเป็นสัญญาณ ตอนนี้ทั้งสามคนนั่งอยู่โต๊ะม้าหินอ่อนข้างสนามฟุตบอล ระยะห่างของการจ้องมองอยู่ใกล้จนเห็นผู้ชายหลากหลายคนเล่นกีฬา
"กูจองเบอร์เก้า" เหมยลี่พูดพลางหยิบลิปสติกขึ้นมา จินทำหน้าเอือมก่อนจะตอบโต้กลับ
"ไหนมึงบอกสวยเพื่อผู้ชายมันไร้สาระ?"
"ยกเว้นวันนี้วันหนึ่งก็แล้วกัน กูปลื้มมาก เบอร์เก้ากินข้าวกับอะไร ทำไมถึงหน้าตาดี๊ดี"
"กินข้าวกับพ่อกับแม่มันน่ะสิ!"
"โว้ยยย อีจิม..มึงนี่จะขัดคอกูทุกทางเลยใช่ไหม"
"ขอโทษนะอีหมวย แต่ลิปที่มึงทาเป็นสีอะไรวะ?"
จิมกับซินจ้องมองก่อนที่เหมยลี่จะหยิบกระจกขึ้นมา ดวงตาเล็กเบิกกว้างตกใจ ส่งเสียงกรีดร้องโวยวาย
"กรี๊ดดดด คนขายบอกว่าสีพีชทาแล้วเป็นธรรมชาติ" เหมยลี่เสียงสั่น "ทำไมพอกูทามันซีดเหมือนกูป่วยเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย ฮือออ"
"พักค่ะอีหมวย มึงมันเชื่อคนง่าย เขาหลอกขายอะไรให้ก็ซื้อ ดูปากสิ..เหมือนถูกตบแล้วโดนฟุตบอลเตะอัดอีกที หัวกูจะปวดแล้วเนี่ย ฮ่าๆ" จิมพูดพร้อมจริตสาวประเภทสองจิกหน้าจิกตา ส่วนซินได้แต่ขบขันตามเพื่อน
