บทที่ 9 ตอนที่9. เยี่ยวรด?!
สาวสวยที่เข้ามาเป็นโด่งว่าจ้าง วัยหนุ่มกลัดมันย่อมมีที่ระบายอารมณ์ส่วนตัว ขณะเดียวกันเจ็ตเองก็กำลังอกหักผิดหวัง ถึงจะไม่เสียใจมากก็ตาม
ทั้งคู่ยังคงดื่มแอลกอฮอล์กันอย่างมึนเมา เพื่อนสาวประจำแก๊งเดินเข้ามา
"พวกมึงไม่ชวนกูเลยนะ ถ้าอีแป้งไม่มาเที่ยวแล้วเห็นพวกมึง กูก็ไม่รู้" ขิมพูดเสียงแข็ง "หรือพวกมึงลืมว่ามีกูเป็นเพื่อน"
"ไม่ใช่สักหน่อย มึงก็รู้ว่าไอ้เจ็ตมันอกหัก กูก็อยากมาดามใจมันแบบที่ผู้ชายเขาทำกัน"
"เรียกผู้หญิงมาให้เอา?"
"ไม่ได้เรียกกูจ้าง"
"แล้วพวกมึงเลือกได้หรือยังล่ะ"
ตอนแรกอยากจะเหมาหมดแต่สองหนุ่มคิดว่าไม่ไหวจึงอยากจะเลือกแค่เฉพาะคนที่ถูกใจ
โด่งชี้ไปยังสาวผมบลอนด์สีทอง ใบหน้าศัลยกรรมแต่สวยงามตามฉบับ ส่วนเจ็ตยังคงลังเล
"ของไอ้เจ็ตเกาะอกสีแดง" ขิมชี้ เจ็ตรีบวางแก้วแล้วตอบโต้ทันที
"มึงรู้ได้ไงว่ากูจะเลือกคนนี้"
"สเปกมึงทำไมกูจะไม่รู้ ชอบผู้หญิงผมสั้นตัวเล็กแต่นมบึ้ม นี่ไง ตรงตามคอนเซปต์ทุกอย่าง"
"เก่งสัด! มึงนี่รู้ใจกูจริงๆ"
ผู้หญิงที่เหลือต้องกลับบ้านแต่โด่งก็ให้เงินค่าเสียเวลา ดนตรีผับเสียงดังผสมผสานแอลกอฮอล์จนทำให้ทุกคนเมามัน แล้วจากนั้นก็แยกย้ายกันกลับพร้อมสาวสวยที่เลือก
"มึงแน่ใจนะว่าจะไม่ให้กูไปส่ง" เจ็ตถามขิม
"ไม่เป็นไรเดี๋ยวกูจะแวะกินข้าวต้ม"
"ถ้าไม่ติดที่กูต้องไปทำภารกิจกูจะไปแดกด้วย"
"เหอะ! มึงเดินให้ไหวก่อนเถอะค่ะ"
ขิมเดินเลี่ยงไปฝั่งตรงข้าม เนื่องจากมีร้านข้าวต้มเปิดโต้รุ่ง ส่วนเจ็ตขับรถพาสาวสวยไปบรรเลงบทรัก ณ.ม่านรูด ก่อนที่จะถึงบ้าน
ร้าน เจ๊ทองดองยา
"มึงจะให้กูปิดร้านกี่โมง" เจ้าของร้านเอ่ยถามเด็กมัธยมปลายอย่างเหมยลี่ที่นั่งหัวฟัดเหวี่ยงไปมา
"โอ๊ยยย เจ๊! หนูเป็นลูกค้านะ รอนิดรอหน่อยทำเป็นบ่น"
"จะตีหนึ่งแล้วเขากลับบ้านกันหมดเหลือแต่มึงนั่นแหละ"
"พูดไปเจ๊ก็ไม่เข้าใจหรอก เฮือกก~อะไรก็อามังกรดี อะไรก็ลูกชายแสนประเสริฐ ถุ้ยยย"
"เต็มๆ"
"ใช่! เจ๊ หนูโดนด่าคนเดียวเต็ม"
"เปล่า..น้ำลายมึงอะเต็มหน้ากูเลย!"
ร้านยาดองประจำหมู่บ้านไม่มีใครไม่รู้จัก แต่เหมยลี่เองเป็นเด็กผู้หญิงที่น่ารักมนุษย์สัมพันธ์ดี จึงเข้ากับเจ๊ทองเจ้าของร้านได้เป็นอย่างดี
"เหมยลี่มึงไหวแน่นะ" เจ๊ทองประคองตัวเล็กออกจากร้าน "สภาพนี้กูไปส่งบ้านดีกว่า"
"ไม่ได้!! ถ้าเจ๊ไปส่งเตี่ยกับม๊าก็รู้ว่าหนูแอบมาเมา"
"เฮ้อออ ก็ไปส่งแถวบ้านก็ได้ เดินหน้าสามก้าวเดินถอยหลังสี่ก้าวเมื่อไหร่มึงจะถึงบ้านเนี่ย"
"ม่ายเป็นอะไรหนูไหว สาวัดสะดีจ้าาา"
"กูอยู่ทางนี้"
อักษรเพี้ยนเนื่องจากความมึนเมาแถมยกมือไหว้ต้นไม้ใหญ่ทั้งที่เจ๊ทองยืนอยู่อีกฝั่ง
ตัวเล็กเดินโซเซกลับบ้าน แม้จะเมาแค่ไหนเหมยลี่ก็พยายามที่จะเดินอยู่บนฟุตบาทด้วยความปลอดภัย
เฮือกก~
"เฮ้ย! หมวย" น้ำเสียงคุ้นหูเรียก
"อ้าววว เฮียปากหมานี่เองมาทำไม"
"คำถามนี้ฉันต้องถามมากกว่า..เดินเข้ามาในซอยนี้ทำไม?"
"เอ้า! หลงทางเฉย ตะ แต่ไม่เป็นไรหนูไหว"
"ก่อนจะพูดคำว่าไหวตั้งสติก่อน"
เจ็ตที่เมาแต่ไม่มากเท่าเหมยลี่ กำลังยืนล้วงกระเป๋าหากุญแจเปิดบ้าน
ตัวเล็กหรี่ตามองเห็นแสงสะท้อนไฟกิ่งวิบวับ
หมับ!
จนเดินไปนั่งย่อเพื่อคว้าสิ่งนั้นขึ้นมาปรากฏว่าเป็นพวงกุญแจที่มีชื่อเจ็ตสลักอยู่
"อีหมวย!! มึงขโมยกุญแจไปตั้งแต่เมื่อไหร่" เจ็ตตะคอกดังลั่น "เด็กสมัยนี้ร้ายกาจไว้ใจไม่ได้"
"โอ๊ยยย เฮียบ้าปะเนี่ย มันหล่นอยู่ตรงนี้ตั้งนาน"
"แล้วไป..นึกว่าแอบมาขโมย หึ"
"ใครกันแน่วะที่เมา"
"พูดอะไร!!"
"หนูบอกว่าวันนี้ร้อนมาก สงสัยเมาแดด"
ทั้งคู่ยังคงโต้เถียงกัน สักพักเจ็ตก็คว้ากุญแจเป็นพวงจากมือเหมยลี่พยายามไขประตู ส่วนตัวเล็กเองก็นั่งจ้ำอ้าวด้วยสภาพที่ลืมตาแทบจะไม่ไหวเหมือนกัน
"ดอกไหนวะ?!" เจ็ตพึมพำ "หมวยยย ดูสิใช่ไหม"
"ใช่แล้ว ถุ้ยยย! ร้านเฮียนะหนูจะไปรู้ได้ไง"
"เป็นเด็กเป็นเล็กสายตาก็ย่อมดีกว่าผู้ใหญ่ อ๋อออ สงสัยเมาจนขาดสติ เด็กสมัยนี้พ่อแม่ส่งให้เรียนหนังสือ กลับมาดื่มเหล้าเมามาย"
"แล้วเฮียเป็นพ่อเป็นแม่หนูหรือไงบ่นอยู่ได้!"
"พูดมาก"
"ไปดีกว่าน่ารำคาญคนเมา"
เหมยลี่พยายามหยัดกายแต่ก็ล้มจ้ำ เวลาดึกดื่นเกือบตีสองบรรยากาศเย็นสบายไร้ผู้คนสัญจร มีเพียงไฟกิ่งกับเงาแสงจันทราที่สาดส่อง
ซู่
"เฮียฝนตก!" ตัวเล็กรีบตะโกน
"เอ้า! นึกว่าเธอกลับบ้านไปแล้วนะเนี่ย"
"ยะ อย่าบอกนะว่า.."
"โทษทีมันปวดเยี่ยว"
กรี๊ดดดดดด!!
ฝนที่เหมยลี่เข้าใจนั่นคือฉี่ที่เจ็ตปลดปล่อยออกมา เนื่องด้วยความเมาจึงไม่เห็นว่าตัวเล็กยังนั่งที่เดิม
โฮ่ง
โฮ่ง
โฮ่ง
เสียงหมาเห่าหอนระงม เมื่อทั้งสองคนทะเลาะกันเสียงดังลั่นตึก แถมเจ็ตยังถูกเหมยลี่ทำร้ายร่างกาย พร้อมกลิ่นอายของฉี่ที่รดราดบนหัวของเธอจนเปียกชุ่ม
