บทที่ 2 ตอนที่1.2เรื่องไม่คาดฝัน 2
"ผมต้องตรวจหาเชื้อ HIV ด้วย คุณโอเคนะ"
ภารดีกะพริบตาปริบๆ "ต้องตรวจถึงขั้นนั้นด้วยเหรอคะ"
"ใช่สิครับ เพราะงานนี้นายจ้างเน้นมาเลย" คุณหมอว่าอย่างนั้นก่อนจะพูดขึ้นต่อ "อีกอย่าง คุณต้องตรวจภายในด้วย"
ตึกตัก ตึกตัก
ใจของภารดีเสียววาบก่อนจะเต้นรัวแรงขึ้นมากะทันหัน ดูงานนี้จะเป็นอย่างที่เธอคิดแล้ว แม่บ้านอะไรจะต้องตรวจภายในด้วย!
เสียงคำพูดมากมายในหัวดังขึ้นมาเดี๋ยวนั้น ทั้งคำพูดของแม่เลี้ยง ทั้งคำพูดพี่สาวจอมขี้เกียจ กำลังทำให้เธอสำลักน้ำลายตัวเองตาย
'แกเชื่อสิ ที่นั่นน่ะ ต้องให้แกไปเป็นอีหนูแน่นอน'
'แล้วไงล่ะ จะอีหนูก็ช่างสิวะ ขอให้มันรวยเอาเงินมาให้พวกเราได้ก็พอแล้วไหม'
'แต่อีหนูมันไม่มีเกียรตินะแม่'
'เอ๊ะ นังลูกคนนี้ นังดีมันจะไปหาผัวก็ให้มันไปสิวะ หรือแกอยากนอนตายในห้องเช่าเท่ารูหนูนี้ห๊ะ!'
ภารดีไม่ได้อยากมาหาผัว เธออยากหาเงินไปรักษาพ่อต่างหาก แต่แม่เลี้ยงก็พูดกรอกหูตลอดว่าเธอจะต้องจับผู้ชายรวยๆ มาให้ได้ ต่อให้อีกฝ่ายจะซาดิสซ์ หรือแก่คราวปู่เธอก็ต้องยอม
"เอาล่ะ งั้นผมขอเจาะเลือดก่อนเลยล่ะกัน" เสียงคุณหมอปลุกสติของภารดีกลับมา เธอมองไปยังอุปกรณ์ที่คุณหมอกำลังเตรียม
ถึงการตรวจหาเชื้อจะไม่ใช่สิ่งที่เธอกังวล แต่ก็อดกลัวไม่ได้กับสิ่งที่ต้องเจอหากว่าเธอได้รับเลือกให้ทำงานนี้
เงินดี...ใครก็อยากได้
แต่ถ้าเงินดีมาพร้อมกับการขายตัว
ข้อนี้เธอไม่สบายใจอย่างมาก
หญิงสาวถอนใจยืดยาวขณะยื่นแขนออกไปให้หมอหนุ่มทำการเจาะนำเลือดไปตรวจ ภาพใบหน้าของพ่อที่นอนทรมานบนเตียงคนป่วยแวบเข้ามาให้ปวดหัวใจ
ภารดีไม่อยากทำงานนี้แล้ว
แต่ดูชะตาชีวิตจะไม่ยอมให้ถอยหลังกลับ
เพราะถ้าเธอตัดสินใจล้มเลิก ก็เท่ากับว่ายอมปล่อยให้พ่อจากไป ซึ่งมันไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการเลย
"โอเคเรียบร้อย" คุณหมอเอ่ยบอกขณะเก็บตัวอย่างเลือด "ต่อไปก็เป็นขั้นตอนการตรวจภายใน เชิญคุณภารดีไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน จะมีหมออีกคนเข้ามาตรวจคุณ"
"หมอผู้หญิงหรือเปล่าคะ"
"ผู้ชายครับ" คุณหมอเหมือนจะยิ้มผ่านมาทางสายตา "แต่อย่ากังวลไปเลย หมอคนนี้เก่ง มือเบามากที่สุดแล้วถ้าเทียบส่วนอื่นในตัวเขานะ"
!!!
เทียบกับส่วนอื่น! อะไร? หมอกำลังหมายถึงส่วนไหนในตัวของหมอคนนั้นนะ!
ภารดีกำลังใจเต้นแรงไปกับคำพูดประโยคสุดท้ายของคุณหมอ เธอเอาแต่นั่งนิ่งจนกระทั่งได้ยินเสียงประตูเลื่อนเปิดแล้วปิด คุณหมอคนนั้นออกไปแล้ว แต่ไม่ถึงนาทีดีประตูก็ถูกเลื่อนเปิดอีกครั้ง คราวนี้มีเสียงทุ้มต่ำดังมา เธอจึงเงยหน้าขึ้นมองทันที
"ยังไม่เปลี่ยนเสื้อผ้าอีก ต้องการให้ผมถอดให้เหรอ"
หน้าภารดีแดงขึ้นมาแทบจะทันที เธอทั้งอายทั้งเขินที่ถูกคุณหมอในชุดกาวน์คนใหม่เอ่ยแซว ภารดีกำลังคิดจะพูดตอบโต้เขาไป แต่ดูอีกฝ่ายจะไม่สนใจเธอ เขาเดินมาที่ชั้นวางของท้ายเตียง แล้วหันหลังให้เธออย่างสิ้นเชิง
"รีบเปลี่ยนเสื้อผ้า ก่อนที่ผมจะเปลี่ยนใจ"
"เปลี่ยนใจ?"
"อืม..." เขาหันเสี้ยวหน้าข้างหนึ่งมามองเธอ ใบหน้าที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากอนามัย มองเห็นเพียงสันจมูกโด่งคม กับดวงตากรอบยาวรี...ที่มองอย่างไรก็ออกแววดุดันจนน่ากลัว
ภารดีกลืนน้ำลาย เธอรู้ได้ทันทีว่าเขาน่าจะไม่ใช่คนชอบคุยเล่น
"ให้เวลาสองนาที ถ้าคุณยังไม่เสร็จ เดี๋ยวผมจะทำให้เสร็จเอง"
!!!
