บทที่ 4 ตอนที่2.2 หมอคะ ฉันอึดอัด! 2

"อ๊ะคุณหมอ...เครื่องมือนั่น ทำไมมันถึงทำฉันปวดฉี่คะ"

     คนต้องตอบทำเป็นเงียบแล้วจดจ่ออยู่กับการตรวจ เครื่องมือที่หญิงสาวเอ่ยถึง...มันใช่อย่างที่คิดเสียเมื่อไหร่

    หมอหนุ่มอดคิดไม่ได้ว่า เธอใสซื่อ หรือโง่กันแน่ที่แยกแยะไม่ออกเลยว่ามีอะไรเสียบคาอยู่ภายในตัวเอง

   แต่ก็ช่างปะไร อยากไม่รู้เรื่องก็จงโง่ต่อไปเถอะ

   "อีกเดี๋ยวก็หายปวดฉี่แล้ว ทนเอาหน่อย"

    เขาบอกอย่างใจเย็น ซึ่งผิดกับการกระทำที่คอยสอดเข้าสอดออก วนเวียนสัมผัสอยู่ตรงจุดอ่อนไหว

    การขยับที่ไวขึ้นสร้างความปั่นป่วนให้กับภารดีอย่างมาก เธอไม่คิดมาก่อนว่าการตรวจภายในจะทำให้เกิดความทรมานแปลกๆ ได้ถึงเพียงนี้

   ได้ยินได้ฟังมาก็มาก ว่าไอ้การตรวจทำนองนี้มันก็แค่เจ็บนิดๆ หน่อยๆ แล้วก็จบกันไป แต่ทำไมพอมาตรวจของจริง เธอกลับพบว่านอกจากเจ็บในตอนแรกแล้ว หลังจากนั้นก็มีแต่ความรู้สึกที่เรียกว่า...

    'เสียว'

    อาาา...ทำอย่างไรดี เธอมีอารมณ์ขึ้นมาเสียแล้ว!

    "อืม...โอเคถือว่าดีมาก" เสียงคุณหมอเอ่ยบอกมา แล้วหลังจากนั้น ภารดีก็รู้สึกได้ถึงความโล่งตรงกลางกายสาว

   แต่แทนที่จะรู้สึกดี เธอกลับอยากให้มีเครื่องมือนั้นอยู่ต่ออีกสักหน่อย จึงช้อนสายตามองคุณหมอ ซึ่งเขาเองก็มองเธอตอบกลับมาเช่นกัน

    ทว่ามีสิ่งหนึ่งที่ทำให้เธอถึงกับตาลุกวาว ภารดีมองไปยังถุงมือยางที่หมอหนุ่มสวมใส่ เธอเห็นน้ำใสๆ ไหลหนืดบนนิ้วของเขา

    อย่าบอกนะว่าเมื่อครู่นี้...

    ภารดีหน้าแดงจัดขึ้นมาทันใด เธอรู้แล้วว่าเครื่องมือที่สร้างความเสียวนั้นก็คือมือของคุณหมอนั่นเอง

   ให้ตาย เขาใช้มือตรวจภายในให้เธอเลยหรือ!

    "อยากอ้าขาให้ผมทำต่อหรือไง" หมอหนุ่มดึงถุงมือยางทิ้งลงถังขยะ ก่อนที่เขาจะขยับเข้ามายืนใกล้กับหน้าขาของเธออีกครั้ง

    คราวนี้ไม่ใช่แค่นั้น สายตาที่มองต่ำยังส่วนเนินน้อยอันมีเส้นไหมปกคลุมอย่างกระจุ่มกระจิ๋มนั้นมันทำให้สติภารดีกลับมา เธอรีบหุบขาทันที แต่คงสายไปหมดแล้วล่ะเมื่อคุณหมอได้เห็น ได้จับ และยังได้สอดนิ้วเข้าไปแล้วด้วย!

     หญิงสาวรีบลุกขึ้นนั่งอย่างเร็วราวกับกระต่ายที่ตื่นกลัวเสียงดัง ท่าทางของเธอคงจะน่าเกลียดอยู่ไม่น้อย คุณหมอถึงได้ยืนกอดอกจับจ้องเอาแต่เธอ

    "สะ...เสร็จแล้วใช่ไหมคะ"

     "อืม..."

     "งั้นขอตัวก่อนนะคะ"

     ภารดีลนลานรีบลงจากเตียง ตั้งใจจะไปเปลี่ยนเป็นชุดตัวเองกลับคืน เพราะถ้าขืนให้อยู่ต่อ มีหวังคงได้ขาดอากาศหายใจตายมันเสียตรงนี้

      ร่างบางเตรียมตัวพุ่งไปที่ห้องแต่งตัว ในหัวคิดแค่เพียงต้องออกไปจากห้องนี้ให้เร็วที่สุด

    "เดี๋ยว"

    เพราะเสียงคุณหมอ ภารดีถึงกับเสียววาบในอก

    ทำไมเขาต้องเรียกเธอด้วย

   ในสภาพที่น่าอายออกพรรค์นั้น จะมีผู้หญิงสักกี่คนที่อยากหันไปเผชิญหน้ากับผู้ชายที่เพิ่งได้จับของสงวนของตัวเอง

    แต่ถึงมี...ผู้หญิงเหล่านั้นก็คงไม่อยากหันไปยิ้มให้กับคนที่เห็นได้แค่เพียงดวงตา

   แถมดวงตาที่ว่าก็แฝงแววเย็นชาจนน่าขนลุก

   ถึงหน้าตาดีแค่ไหน ก็คงทำให้หลงชอบไม่ลง

    "จะไม่หันมาสักหน่อยเหรอ"

    ไม่รู้ว่าเป็นเพราะคำถามจากคุณหมอ หรือเป็นเพราะน้ำเสียงเย็นๆ ของเขากันแน่ที่ทำให้เธอใจหวิว ก่อนจะกลายเป็นแขนขาอ่อนแรง แล้วตามมาด้วยเนื้อตัวที่ชาไปถึงครึ่งซีก

  ในหัวของภารดีมีแต่ภาพที่คุณหมอใช้นิ้วสอดใส่เข้าไปในร่างกายเธอ ยิ่งคิด ยิ่งหน้าเห่อร้อน จวนเจียนจะเป็นไข้อยู่รอมร่อ

   "ผมถามทำไมถึงไม่ตอบ ไม่พอใจอะไรเหรอ"

   "ปะ...เปล่าค่ะ ไม่ใช่อย่างนั้น"

    "แล้วทำไมถึงรีบร้อนจะออกไปนักล่ะ"

    "คือว่า..."

    "หึ"

   ภารดีได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอจากอีกฝ่าย กำลังสงสัยอยู่ว่าเหตุใดเขาจึงทำอย่างนั้น ทว่าความคิดกลับต้องหลุดลอย เธอได้กลิ่นน้ำหอมใกล้จมูกเข้ามา หญิงสาวผงะตกใจเมื่อเห็นคุณหมอเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า

    เหมือนเป็นภาคบังคับ ภารดีจ้องตาเขาตอบโดยไม่ตั้งใจ

    และความไม่ตั้งใจนี้เองที่เป็นบ่อเกิดให้เธอใจสั่นสะท้าน

    หมอหนุ่มดึงหน้ากากอนามัยออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ปกปิดไว้

   หน้าผาก ดวงตา จมูก ริมฝีปาก และไหนจะไรเคราอ่อนๆ นั่นอีก

    ภาพที่ภารดีได้เห็นเหมือนกระชากเอาจิตวิญญาณเธอออกจากร่าง

    หมอคนนี้...ไม่ใช่คนหน้าตาดี

     แต่เขากลับเป็น...ผู้ชายที่สุดแสนจะเพอร์เฟค!