บทที่ 7 ตอนที่4.1งานลึกลับ!1

ตอนที่4 งานลึกลับ

ภารดีไม่เคยคิดเลยว่าตนเองจะมาถึงโรงพยาบาลในสิบนาทีได้ เรื่องของพ่อถือว่าเป็นเรื่องใหญ่สำหรับเธอเสมอ ต่อให้ที่ผ่านมาพ่อจะทำหน้าที่หัวหน้าครอบครัวได้ไม่ดี ภารดีก็ไม่เคยทอดทิ้งท่าน

หญิงสาวมุ่งตรงสู่ห้องพักรวมคนป่วยบนชั้นสาม ข่าวจากพยาบาลที่โทร.มาทำเธอใจหาย อาการของพ่อทรุดลงไปมากทั้งที่เมื่อวานยังทรงตัวดีอยู่

ภารดีใจหายใจคว่ำทุกครั้งที่ทางโรงพยาบาลโทรมาแจ้งอาการ แต่ดูครั้งนี้จะหนักหนามาก เพราะพอเธอมาถึง พ่อก็ไม่อยู่บนเตียงคนป่วยแล้ว

"คุณพยาบาลคะ พ่อของฉันล่ะคะ!"

"อ๋อ...ลุงปันใช่ไหมคะ ตอนนี้คนไข้พ้นขีดอันตรายแล้วค่ะ"

ภารดีโล่งอกที่รู้ว่าพ่อปลอดภัย "แล้วตอนนี้ท่านอยู่ที่ไหนคะ ใช่ห้องฉุกเฉินหรือเปล่า"

"สักครู่นะคะ" พยาบาลทำการค้นหาข้อมูลครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้น "ไปพักที่ตึกเก้า ห้อง VIP234 ค่ะ"

"คะ?!"

จะไม่ให้เธอตกใจได้อย่างไร พ่อของเธอเนี่ยนะย้ายไปตึกใหม่ที่เป็นโซนห้องพักสำหรับพวกคนรวย

เป็นไปไม่ได้ ต้องมีอะไรผิดพลาด

"ลุงปันพักที่นั่นจริงค่ะคุณ แล้วตอนนี้เรื่องค่ารักษาก็ถูกชำระเงินทั้งหมดแล้วด้วยค่ะ"

"!!!"

ตกตะลึงเป็นรอบสอง ภารดีเบิกตากว้างกับสิ่งที่เพิ่งได้รู้ พ่อย้ายไปอยู่ห้องพักใหม่ไม่พอ ค่ารักษาที่ค้างชำระก็ยังถูกลบล้างหนี้จนหมด

เกิดอะไรขึ้นกันแน่!

ใครเป็นคนทำ?

"อยู่นี่เอง คุณภารดี" เจ้าของเสียงทักเดินมาหยุดหน้าเคาน์เตอร์พยาบาล ภารดีรีบหันมองคนเรียก เธอตกใจไม่น้อยเลยที่ได้เห็นเขา

"คุณ!"

"ครับ ผมเองคนที่รับใบสมัครของคุณ"

ฝ่ายนั้นรีบรายงานตัวมาด้วยท่าทีที่สุภาพขึ้น

น่าแปลก...ที่เจอคนคนนี้ที่โรงพยาบาล แถมเขายังทำตัวนอบน้อมต่อเธออีกด้วย

"ต่อไปนี้ หน้าที่ดูแลพ่อของคุณจะเป็นหน้าที่ของผม ทั้งเรื่องเวลาเฝ้าไข้ และค่าใช้จ่ายทั้งหมดตลอดการรักษา ทางผมจะจัดการให้เอง ส่วนคุณก็แค่ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดก็พอ"

"คะ? ดะ...เดี๋ยวนะคะ คุณพูดเรื่องอะไรนี่"

ภารดีมึนงงไปหมด ใช่ว่าเธอโง่เกินจนไม่เข้าใจคำพูดพวกนั้น แต่เป็นเพราะมันประหลาดเกินไปต่างหาก

อยู่ๆ ก็มีคนมารับผิดชอบพ่อแทนเธอ มันใช่เรื่องปกติหรือ!

แต่เดี๋ยวนะ ผู้ชายคนรับสมัครงานมาอยู่ที่นี่ได้ และเขายังบอกให้เธอทำหน้าที่ให้ดี

จะเป็นไปได้ไหม

เธอ...ได้งานแม่บ้านนั่นแล้ว!

ภารดีเข้าใจถูกต้อง เธอได้รับคัดเลือกให้ไปทำงานแม่บ้านที่เกาะดาวฤกษ์ แถมการได้งานนี้ก็ดูรวดเร็วเกินความคาดหมาย ทั้งที่ความจริงแล้วต้องรอถึงหนึ่งสัปดาห์

ข่าวนี้แม่เลี้ยงของเธอย่อมดีใจจนเนื้อเต้น ผิดกับเธอ ความดีใจเกิดขึ้นแค่เพียงเสี้ยวนาทีเดียวแล้วก็หายไป

ถึงเป็นเรื่องดีที่มีเงินมารักษาพ่อ แต่อะไรที่ได้มาเร็วดั่งสายฟ้าแลบมักพ่วงมาด้วยเรื่องไม่ดีเสมอ

แม้แต่ตัวผู้ว่าจ้างเอง เธอก็ยังไม่รู้ว่าเขาคือใคร นอกเสียจากชื่อที่ผู้ชายคนนั้นบอกมาแค่เพียงคำเดียว

'คุณแสง'

คิดมาถึงจุดนี้ การรับสมัครแม่บ้านที่เกาะดาวฤกษ์มีแต่เรื่องคลุมเครือ นอกจากเงินที่มากเกินอัตราจ้างทั่วไปหลายเท่าแล้ว ภารดีก็ยังมองไม่เห็นข้อดีของงานนี้เลย

ถ้าเธอไม่ถูกแม่เลี้ยงบังคับให้มาสมัคร งานนี้ก็จะเป็นเพียงงานหนึ่งที่เธอจะมองข้ามเป็นอันดับแรก

"เชิญครับ คุณแสงรออยู่ในห้อง"

ภารดีมองบานประตูห้องพักของโรงแรมหรู การนัดพบนายจ้างในสถานที่แบบนี้ช่างไม่ใช่เรื่องที่เหมาะสม เว้นเสียแต่ว่า...นายจ้างจะต้องการสื่ออะไร แล้วเธอก็คิดออกแค่เพียงเรื่องเดียว

'อีหนู'

ความคิดนี้ผุดขึ้นมาเดี๋ยวนั้น งานที่เงินเดินสูงลิบลิ่วออกปานนี้มันจะพ่วงงานเสริมอะไรมาด้วยล่ะ

รับแต่ผู้หญิง ก็มีแต่มาเป็นอีหนูของเสี่ยนั่นแหละ

ภารดีคอแห้งผาก เธอกำลังหนีเสือปะจรเข้ หนีเสี่ยหื่นกามอย่างเฮียเส็งมาได้ ก็ยังไม่วายมาเจอนายจ้างมากตัณหาอีก

อย่าหาว่าเธอตีโพยตีพายไปก่อนเลย หากไม่จริงอย่างที่คิด เธอจะถูกจับตรวจหาเชื้อโรคติดต่อกับตรวจภายในด้วยไหมล่ะ

ไม่มีเหตุผลที่อาชีพแม่บ้านจะต้องตรวจลึกถึงขั้นนั้น และยิ่งไม่จำเป็นใหญ่ที่จะต้องจ่ายเงินเดือนแพงหูฉี่ด้วย

ภารดีหลับตาลง ลอบถอนหายใจให้กับการเป็นลูกจ้างที่ต้องยอมอ้าขาให้กับเจ้านาย

แต่ให้ทำอย่างไรได้ จะเป็นลูกจ้างเขาก็ต้องทำตามคำสั่ง เพราะมันคือกฎ

ถึงตอนนี้จะยังไม่เซ็นสัญญา แต่ผลประโยชน์ที่ได้รับเกี่ยวกับพ่อ ก็เหมือนเป็นการมัดมือชกให้เธอเป็นลูกจ้างอีกฝ่ายอย่างเต็มตัวแล้ว

ก้าวเดินเข้าไปเพียงสองก้าวเท่านั้น ภารดีก็ต้องยืนนิ่ง มองแผ่นหลังกว้างของผู้ชายคนหนึ่ง

เขาคนนี้คือคุณแสงอย่างนั้นน่ะหรือ?