บทที่ 9 ตอนที่5.1เจ้านายหรือมาเฟีย! 1

ตอนที่ 5 เจ้านายหรือมาเฟีย

หัวใจภารดีร่วงไปกองที่พื้น หนึ่งวันเต็มที่เธอเจอเรื่องสุดช็อก

การสมัครงานที่เต็มไปด้วยความคลุมเครือ

แม่เลี้ยงตบตี

   และเขา...ผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า

   เขาดูจะเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้หัวใจเธอคล้ายจะหยุดเต้น

    ใบหน้าในเสี้ยวเงามืดค่อยๆ ขยับเข้าหาแสงไฟ เสียงรองเท้าที่ขยับก้าวมาด้านหน้าชวนให้ใจภารดีเต้นเร็วขึ้น

    โดยเฉพาะกับดวงตาคู่นั้น

เขาทำเธอขนลุกอีกครั้งหนึ่งแล้ว

    "คุณ-หมอ..."

    "ใช่ ผมเอง หมอที่ตรวจภายในคุณ" แสงยอมรับด้วยใบหน้าที่ยังคงนิ่งเช่นเคย แต่มีสิ่งหนึ่งที่ภารดีสังเกตเห็น แววตาของเขา มันเปี่ยมไปด้วยแววขบขัน

    อะไรกันนี่! หมอคนที่ได้จับของสงวนเธอเป็นคุณแสงน่ะหรือ!

    ภารดีรู้สึกหายใจติดขัด ในอกข้างซ้ายปวดหนึบไปกับความจริงที่มาพร้อมความน่าอายระลอกใหม่

    เขาส่องภายในเธอไม่พอ ยังส่องไปถึงสภาพชีวิตของเธอด้วย

    และเขา...ก็ยังเล่นตลกกับความรู้สึกของเธอ

    ภารดีมองซองเอกสารสีน้ำตาลตรงหน้า ก่อนสลับมองหมอหนุ่ม เขาทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้ามกับเธอ แววตาขบขันนั้นยังคงอยู่

    "อยากรู้ไหมว่าในซองนี้มีอะไร"

    "ถ้าบอกว่าไม่อยากรู้แล้วล่ะคะ"

     ชายหนุ่มหัวเราะออกมาเบาๆ อีกหน จากนั้นดวงตาที่มีแววเยาะเย้ยก็เปลี่ยนมาเป็นแข็งกร้าวขึ้น ภารดีใจเต้นรัวถี่ไปกับสายตาแบบนั้น

   "ถึงไม่อยากดู ก็ต้องดู นอกจากคุณสมบัติก่อนหน้านี้ และก็...เรื่องสุขภาพภายนอกภายในที่มองดูแล้วโอเคใช้ได้ มันก็ยังมีเหตุผลข้อสุดท้ายนี้ด้วย ที่ผมยอมรับคุณเข้ามาทำงาน"

     "..."

    "เปิดดูสิ"

    ภารดีรู้สึกแย่ไปกับเหตุการณ์ในเวลานี้ มันเหมือนเธอกลายเป็นหนูตัวหนึ่งที่ถูกอีกฝ่ายจับมาทดลอง โดยที่เขาหยิบยื่นเศษขนมปังมาหลอกล่อให้หลงติดกับ

   หนู...อยากกินเศษขนมปังเพราะความหิว

   ส่วนคน...ก็อยากได้เงินเพราะความหิวโหยเช่นเดียวกัน

   และนั่นเองที่ทำให้นายจ้างคนนี้เล่นเกมลองใจผู้สมัคร

    ภายในซองเอกสาร มันมีเช็คเงินสดใบหนึ่ง มูลค่าตัวเงินที่ได้เห็น บอกได้คำเดียวว่า...กินใช้ทั้งชาติก็ยังไม่หมด

      หมอแสง เขาใช้กิเลสในใจคนมาเป็นเครื่องพิสูจน์ นี่สินะ การเลือกคนเข้าทำงานในแบบฉบับของเขา

    "จำนวนเงินมันน่าดึงดูดมากเลยใช่ไหม" ชายหนุ่มเอ่ยขึ้น "รู้ไหม มีคนมาสมัครงานนี้แล้วก็ไม่กลับมาอีกเลย"

    คำบอกเล่านี้ทำให้ภารดีสนใจ "หมายความว่ายังไงคะ"

    "คนเราชอบที่จะขัดคำสั่ง และอยากรู้ในเรื่องที่ต้องห้าม ซึ่งมันก็คือสิ่งที่ผมเกลียด" แววตาของเขาขณะเอ่ยมาเหมือนกับมีรอยยิ้มหยัน "ร้อยคนที่เข้ามาสมัคร ไม่มีใครสักคนไม่เปิดซองนี้ และไม่มีใครอีก...ที่ไม่เอาเงิน ความโลภอยากได้ของคนอื่นมันมักมาพร้อมกับการทำผิดเสมอ"

    ภารดีจ้องตาเขาตอบ คราวนี้เธอชักกระหายอยากรู้เรื่องนี้มากขึ้น

   "พวกเขาเอาเงินไป แล้วคุณทำยังไงคะ"

    "เป็นคำถามที่ดี" หมอหนุ่มเอ่ยเสียงนุ่มนวลขึ้น ซึ่งผิดกับสีหน้าที่ยังคงนิ่งเรียบอย่างคาดเดาอารมณ์ไม่ถูก

    ภารดีมองตามมือเขา หน้าจอโน้ตบุ๊คสว่างวาบ ปรากฎภาพมากมายในอัลบั้มที่เขียนว่า 'ความลับ'

    มือชายหนุ่มคลิกภาพขยายใหญ่ เขาเลื่อนเปิดไปทีละภาพ ดวงตาภารดีค่อยๆ เบิกกว้างขึ้นตามความน่ากลัวของภาพที่ได้เห็น

   นี่เขา...ทำร้ายร่างกายผู้หญิงหรือ!!

   ภารดีนั่งหนาวสั่น เธอแทบไม่กล้าสบตาเขาแล้ว และนึกกลัวไปต่างๆ นานาว่าเขาจะทำร้ายเธอด้วยหรือไม่

    ไม่รู้ว่าหมอแสงเห็นอาการตื่นตัวของเธอหรือเปล่า เขาถึงกดปิดโน้ตบุ๊ค แล้วเอาแต่จับจ้องเธออยู่อย่างนั้น

   "อะไรที่คิดอยู่ในหัว ลืมมันไปซะ เพราะผมไม่ใช่คนทำ"

     "แล้วใครทำคะ?"

     "ขอโทษครับคุณแสง" ผู้ชายที่พาภารดีมาพบหมอแสงเดินเข้ามาขัดจังหวะ เขาโค้งตัวเคารพผู้เป็นนายด้วยท่าทีนอบน้อม

     "มีอะไร"

    "เรื่องงานที่ต้องรอคำสั่งครับ"

    "อ้อ...เรื่องนั้นเอง" แสงบิดมุมปากขึ้นยิ้มก่อนจะเอ่ย "เตรียมห้องให้คนไข้พิเศษแล้วใช่ไหม"

    "เรียบร้อยแล้วครับ"

     "งั้นออกไปก่อน" ผู้เป็นนายโบกมือไล่ลูกน้องออกไป พอประตูห้องปิดลง และมีเพียงแค่ภารดีกับเขา บรรยากาศชวนอึดอัดก็กลับมาอีกครั้ง

     "เอาล่ะ เรื่องอื่นพอแค่นี้ ส่วนเรื่องสัญญาการจ้างงานผมจะให้คุณไปเซ็นที่เกาะก็แล้วกัน"

    ชายหนุ่มลุกขึ้นยืน "ให้เวลาคุณสิบนาทีในการลาพ่อบังเกิดเกล้า เพราะหลังจากนี้ คุณต้องอยู่กับผมเท่านั้น"

    "เดี๋ยวนะคะ ฉันจะไม่ได้กลับมาเยี่ยมพ่อเหรอคะ หมายถึง...วันหยุดน่ะค่ะ"

     หมอแสงจ้องมองเธอ สายตาเขาไหววูบดั่งมีเพลิงร้อนแรงลุกโชติอยู่ภายใน

    "ไม่มีหรอก"

    "อะไรนะคะ ไม่มี?"

     "ใช่ ไม่-มี"

     เอ่ยจบหมอแสงก็เดินออกจากห้อง

    !!!