บทที่ 107 คุ้นเคยอยู่บ้าง

แสงแดดสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งบางเข้ามาในห้อง ทอดทิ้งลวดลายแห่งแสงและเงาลงบนพื้นไม้

ญาณีตื่นขึ้นจากห้วงนิทรา เธอเหยียดกายบิดขี้เกียจ ก่อนจะพบว่าพื้นที่ข้างกายนั้นว่างเปล่า

" จิราภรณ์ไม่อยู่หรือ? " เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา และเห็นข้อความที่จิราภรณ์ส่งมาเมื่อสองชั่วโมงก่อน

[ญาณี ฉันไปที่ร้านอาหารก่อ...