บทที่ 12 รอยแดงกระดูกไหปลาร้า

วรธันย์จ้องมองหน้าจอโทรศัพท์ที่ว่างเปล่า ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาเสียงหนึ่ง แล้วโยนมือถือลงบนโต๊ะรับแขกอย่างไม่ไยดี

ดี... ดีจริงๆ เดี๋ยวนี้ขี้เกียจแม้แต่จะตอบข้อความเขาแล้วใช่ไหม?

ภาพใบหน้าดื้อรั้นของญาณีแวบเข้ามาในหัว ยิ่งทำให้รอยยิ้มเยาะบนใบหน้าของเขาเข้มข้นขึ้น

พอทำดีด้วยหน่อยก็ชักจะเหลิง ลืมตัวแล้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ