บทที่ 20 คุณย่าชนากาต์ให้กำลังใจ

"ไม่รู้จะทำตัวยังไงใช่ไหม? ดี! งั้นก็ให้ฉันตีให้ตายไปเลยแล้วกัน!"

"สุดา แม่สั่งสอนลูกมันเป็นเรื่องธรรมดา มีส่วนกงการอะไรของเธอด้วย? ถ้าเธอเก่งจริงคงไม่เลี้ยงลูกสาวออกมาให้เนรคุณกินบนเรือนขี้รดหลังคาแบบนี้หรอก!"

พอเจอคำนี้เข้าไป อย่าว่าแต่สุดาเลย แม้แต่ลินทร์พิตาก็ยังรู้สึกร้อนวูบไปทั้งใจ

ทั้งสอง...