บทที่ 25 พิธีอันยิ่งใหญ่

ญาณีรู้สึกราวกับว่าหัวใจที่บอบช้ำได้รับการปลอบประโลม ความเจ็บปวดทั้งมวลดูเหมือนจะจางหายไปในชั่วพริบตา

"ขอบใจนะจ๊ะ น้องพลอย"

เธอลูบศีรษะทุยๆ ของน้องพลอยอย่างเอ็นดู ปล่อยให้เด็กน้อยจับมือแล้วจูงเธอเดินออกไปข้างนอก

น้องพลอยพาญาณีเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องข้างๆ แล้วก็ไม่ยอมเดินต่อ

แต่กลับส่งสัญญาณให...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ