บทที่ 34 ดอกไม้ขาวที่อ่อนแอและน่าสงสาร

ใบหน้าสวยหวานของญาณีเรียบตึงไร้อารมณ์ขณะขยับมือสื่อสารภาษามืออย่างรวดเร็ว ทำเอาลุงทรงพลและสุดาต่างพากันทำหน้าเหลอหลา งงเป็นไก่ตาแตก

ทั้งสองคนไม่รู้ภาษามือ จึงไม่รู้เลยว่าญาณีกำลังพูดเรื่องอะไรอยู่

แต่โชคดีที่พอญาณีทำภาษามือจบ เจษฎาก็รีบแปลความหมายให้ทันที

"ญาณีบอกว่าเรื่องพวกนี้รอให้คุณย่าฟื้นก่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ