บทที่ 37 ตามวรธันย์

“พี่คะ วันนี้ไม่รู้เป็นอะไร ทำไมถึงใจร้ายลงไม้ลงมือกับฉันหนักขนาดนี้!”

ลินทร์พิตาพูดไม่ทันขาดคำ วรธันย์ก็ปล่อยมือจากเธอทันที

เสียงทุ้มต่ำของวรธันย์ดังขึ้น “คุณกำลังท้องกำลังไส้ รีบกลับบ้านไปพักผ่อนเถอะ”

ลินทร์พิตาใจเต้นแรง หรือว่าวรธันย์กำลังเป็นห่วงเธอ?

เธอแสร้งทำหน้าซึ้งใจ บิดตัวไปมาด้วยความเขินอา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ