บทที่ 5 ความอับอาย

ท่ามกลางความมืดมิดยามค่ำคืน รถของวรธันย์ค่อย ๆ เคลื่อนมาจอดที่หน้าบ้านตระกูลปิงสุแสน

มือหนากำพวงมาลัยแน่นพลางขมวดคิ้วเข้มเข้าหากันจนเป็นปม

บนเบาะข้างคนขับ มีกล่องของขวัญสุดหรูวางไว้อย่างเงียบเชียบ ภายในบรรจุชุดราตรีที่เขาตั้งใจเลือกมาเป็นพิเศษ

เพื่อเตรียมไว้สำหรับงานเลี้ยงวันคล้ายวันเกิดของคุณยายแห่งตระกูลมุกนนท์ในคืนพรุ่งนี้

วรธันย์จ้องมองกล่องของขวัญนั้น ในใจรู้สึกสังหรณ์ใจแปลก ๆ อย่างบอกไม่ถูก

ท่าทีที่เย็นชาของญาณีในช่วงนี้ ทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังจะสูญเสียการควบคุมสถานการณ์ไป

เขายกข้อมือขึ้นดูเวลา ก่อนจะกดโทรศัพท์หาญาณี

เสียงรอสายดังขึ้นเพียงไม่กี่ครั้งก่อนจะถูกตัดสายทิ้งไป

วรธันย์ขมวดคิ้วมุ่น แล้วกดโทรหาผู้ช่วยทันที

"เอาของเข้าไปส่งให้ที่บ้านตระกูลปิงสุแสน" เขาสั่งเสียงเย็น

……

ณ อพาร์ตเมนต์ของญาณี

ชายคนหนึ่งยื่นกล่องของขวัญมาตรงหน้าเธอ พร้อมกล่าวอย่างสุภาพว่า "คุณญาณีครับ นี่เป็นของที่ท่านประธานให้ผมนำมาส่ง ท่านหวังว่าคุณจะไปร่วมงานวันเกิดคุณยายตระกูลมุกนนท์ในคืนพรุ่งนี้ได้ตรงเวลานะครับ"

ญาณีปรายตามองกล่องของขวัญเพียงครู่หนึ่ง ด้วยสีหน้าที่ไร้ซึ่งความรู้สึกใด ๆ

เธอพยักหน้า รับกล่องมาถือไว้ แล้วค่อย ๆ ปิดประตูลงเบา ๆ

ญาณียืนอยู่หลังประตู จ้องมองกล่องในมือด้วยแววตาที่สงบนิ่งราวกับผืนน้ำที่ตายสนิท

เธอไม่ได้เปิดมันออกดูในทันที แต่กลับวางมันทิ้งไว้บนโซฟาอย่างไม่ใส่ใจ

ทว่าความหนาวเหน็บในหัวใจกลับค่อย ๆ กัดกินความรู้สึกของเธอทีละน้อย

"เขาทำแบบนี้เพื่ออะไร? อยากจะยื้อภาพลักษณ์การแต่งงานจอมปลอมนี้ต่อไปงั้นเหรอ?"

เมื่อคิดได้ดังนั้น เธอก็ยิ้มเยาะให้กับตัวเอง ก่อนจะหันหลังกลับไปเก็บกระเป๋าเดินทางต่อ

เธอจองตั๋วเครื่องบินสำหรับอีกสามวันข้างหน้าเอาไว้แล้ว โดยมีจุดหมายปลายทางคือประเทศจีน

ที่นั่นคือเมืองเล็ก ๆ ที่เธอเคยใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับธนวัฒน์ และเป็นสถานที่ที่เขาหลับใหลไปตลอดกาล

เธอจะไปจากที่นี่ เพื่อยุติการแต่งงานอันน่าสมเพชนี้เสียที

ญาณีนั่งลงหน้าคอมพิวเตอร์ ก่อนจะส่งไฟล์เอกสารที่มีรายละเอียดครบถ้วนฉบับหนึ่งให้แก่อัญมณี

"นี่คือเอกสารงานที่ต้องจัดการต่อจากนี้" เธอทำภาษามือด้วยสีหน้าเรียบเฉยเช่นเคย

อัญมณีก้มมองเอกสารนั้น ในใจกลับรู้สึกบีบคั้นอย่างห้ามไม่ไหว

"พี่ญาณี พี่ตัดสินใจจะไปจริง ๆ แล้วเหรอคะ?" อัญมณีถามด้วยน้ำเสียงกล้า ๆ กลัว ๆ ที่เจือไปด้วยความกังวล

ญาณีพยักหน้า ก่อนจะทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง พลางเชิดปลายคางขึ้นเล็กน้อย นิ้วเรียวขยับส่งภาษามืออย่างช้า ๆ "พี่จองตั๋วไว้แล้ว อีกสามวันจะบินไปประเทศจีนบรรยากาศที่นั่นเงียบสงบ เหมาะกับพี่"

อัญมณีกำเอกสารในมือแน่น พยายามข่มความรู้สึกที่กำลังปั่นป่วน "แล้ว... รอบคัดเลือกของการแข่งขันครั้งนี้ล่ะคะ?"

ญาณีหันกลับมาสบตา แววตาไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย

"เธอจัดการแทนพี่ให้เรียบร้อย พี่จะกลับมาเข้าร่วมรอบคัดเลือกให้ทันเวลา ส่วนเรื่องที่นี่ ก็ให้ทำตามรายการในเอกสารทั้งหมด"

อัญมณีมองดูท่าทีที่เยือกเย็นของเธอ แล้วรู้สึกจุกในอกจนอยากจะร้องไห้ออกมา

เธอรู้ดีว่า ญาณีได้ตัดสินใจอย่างเด็ดขาดแล้ว

ทุกอย่าง... ไม่สามารถหวนคืนกลับมาได้อีกต่อไป

วันรุ่งขึ้น ในที่สุดญาณีก็เปิดกล่องของขวัญนั้นออก

วินาทีนั้น มือของเธอพลันชะงักค้างอยู่กลางอากาศ

ชุดราตรีด้านในเป็นสีแดงเพลิง เนื้อผ้าบางเบาราวกับปีกจั๊กจั่น ดีไซน์ตัดเย็บให้เว้าลึกเผยผิวพรรณอย่างโจ่งแจ้ง

นี่มันไม่ใช่ชุดราตรีสำหรับใส่ออกงานทั่วไป แต่มันคือชุดนอนไม่ได้นอนชัด ๆ

เธอมองดูชุดนั้น ความโกรธพลุ่งพล่านขึ้นมากลางอก

"นี่เขาต้องการจะหยามเกียรติฉันใช่ไหม?"

ทันใดนั้น หน้าจอโทรศัพท์ของเธอก็สว่างขึ้น

เป็นข้อความจากลินทร์พิตา

[พี่สาวคะ ชุดสวยจังเลยค่ะ วรธันย์ตั้งใจเลือกให้พี่เป็นพิเศษเลยเหรอคะ?]

ตามมาด้วยรูปถ่ายอีกหนึ่งใบ

ในรูปนั้น วรธันย์กำลังนั่งอยู่บนโซฟา พลางก้มหน้าอ่านหนังสือคู่มือการเลี้ยงลูกอย่างตั้งใจ

ส่วนลินทร์พิตานั่งพิงอยู่ข้าง ๆ เขา มือของเธอวางทาบลงบนหน้าท้องที่เริ่มนูนออกมาอย่างแผ่วเบาด้วยสีหน้าอ่อนโยน

พี่สาวคะ ฉันกับวรธันย์กำลังทำ Prenatal Bonding กันอยู่ค่ะ เขาใส่ใจลูกมากจริง ๆ เป็นสามีที่ดีมากเลยค่ะ

ข้อความสั้น ๆ เพียงไม่กี่ประโยค กลับกรีดแทงลงกลางใจของญาณีราวกับมีดคม

ญาณีกำโทรศัพท์แน่น ปลายนิ้วสั่นระริก

เธอเงยหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง ความทรงจำเมื่อหลายปีก่อนผุดขึ้นมาในหัว

ในตอนนั้น... เธอเคยคิดว่าวรธันย์คือแสงสว่างในชีวิตของเธอ

เธออยากมีลูก ลูกที่เป็นของพวกเขาสองคน

เธอไปขอร้องศักดิ์ชัย ด้วยหวังว่าเขาจะช่วยดูแลและปรับสมดุลร่างกายให้เธอได้

ศักดิ์ชัยเป็นเพื่อนสนิทของวรธันย์มาตั้งแต่เด็ก และเป็นหมอสูตินารีเวชอันดับต้น ๆ ของประเทศ

เธอเข้ารับการตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลนับครั้งไม่ถ้วน และต้องกินยาไปมากมายมหาศาล

แต่แล้ววันหนึ่ง เธอก็ได้รู้ความจริงโดยบังเอิญ—

วรธันย์แอบคุมกำเนิดมาโดยตลอด

เขาไม่เคยต้องการลูกเลย โดยเฉพาะอย่างยิ่ง "ลูกที่เป็นใบ้"

เธอยังจำคำพูดที่ศักดิ์ชัยเตือนเธอได้ดี "ญาณี ตัดใจเถอะ วรธันย์ไม่มีวันเปลี่ยนใจหรอก"

ในตอนนั้นเธอยังคงมีความหวัง และพยายามคิดเข้าข้างตัวเองว่าเขาแค่ยังไม่พร้อม

แต่ตอนนี้ เธอเข้าใจอย่างถ่องแท้แล้วว่า เขาไม่เคยคิดจะมอบอนาคตใด ๆ ให้กับเธอเลย

ค่ำคืนนั้น คฤหาสน์ตระกูลมุกนนท์สว่างไสวไปด้วยแสงไฟ

เหล่าแขกเหรื่อต่างจับกลุ่มคุยกันอย่างสนุกสนาน

ญาณีสวมชุดราตรีที่ถูกปรับแก้ทรงใหม่ ก้าวเดินเข้ามาภายในงานเลี้ยงอย่างช้า ๆ

ชุดราตรียาวสีแดงเพลิงช่วยขับเน้นรูปร่างของเธอให้ดูโดดเด่นสะดุดตาจนถึงที่สุด

ใบหน้าที่ดูเย็นชาทว่าประดับด้วยรอยยิ้มจาง ๆ ของเธอ เปล่งประกายภายใต้แสงไฟจนไม่อาจละสายตาได้

บรรดาแขกภายในงานต่างพากันหันมามองเธอด้วยความชื่นชม

วรธันย์ยืนอยู่ท่ามกลางผู้คน สายตาของเขาถูกดึงดูดไปที่เธอทันที

เขาขมวดคิ้วมุ่น ความไม่พอใจพลันก่อตัวขึ้นในใจอย่างไม่มีสาเหตุ

"นี่เธอทำบ้าอะไรของเธอ?"

เขาปรี่เดินตรงเข้าไปขวางทางเธอเอาไว้ทันที

"ญาณี นี่มันชุดอะไร?" เขากดเสียงต่ำ น้ำเสียงเต็มไปด้วยการตำหนิ

ญาณีปรายตามองเขาอย่างเรียบเฉย ไม่ตอบคำถาม แล้วเดินเลี่ยงผ่านเขาไป

วรธันย์เอื้อมมือไปคว้าข้อมือเธอไว้แน่น ก่อนจะสั่งเสียงเย็น "ตามฉันออกไปข้างนอก"

"ฉันมีธุระต้องจัดการ" น้ำเสียงของเธอเย็นเฉียบ แววตาไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์ใด ๆ

สีหน้าของวรธันย์ดูย่ำแย่ลงไปยิ่งกว่าเดิม

ทันใดนั้น เสียงของลินทร์พิตาก็ดังขึ้นจากไม่ไกล "วรธันย์คะ"

เธอสวมชุดกระโปรงสีขาวบริสุทธิ์ ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มอ่อนหวานดูน่าทะนุถนอมขณะก้าวเดินเข้ามาใกล้

การปรากฏตัวของเธอสะกดสายตาของคนในตระกูลมุกนนท์ให้หันมองเป็นตาเดียว

คุณยายตระกูลมุกนนท์ขมวดคิ้ว เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "คุณลินทร์พิตา ไม่เจอกันนานนะ"

ลินทร์พิตาก้มศีรษะเล็กน้อย "ต้องขอโทษด้วยค่ะ พอดีฉันเพิ่งทราบกะทันหันว่าวรธันย์จะมาร่วมงานแซยิด เลยตั้งใจตามมาดูสักหน่อย"

คำพูดของเธอ ราวกับจงใจประกาศตัวเป็นศัตรูกับญาณีอย่างเปิดเผย

ผู้คนรอบข้างต่างเริ่มพากันซุบซิบนินทา

ญาณียืนมองเหตุการณ์ด้วยสายตาเย็นชา สีหน้ายังคงราบเรียบไม่เปลี่ยนแปลง

วรธันย์มองท่าทีที่ไม่ยี่หระของเธอ แล้วรู้สึกโมโหขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

จังหวะนั้นเอง ลินทร์พิตาก็หยิบชุดราตรีชุดหนึ่งออกมา น้ำเสียงเจือความน้อยใจ "พี่สาวคะ ชุดนี้วรธันย์ตั้งใจเลือกให้พี่เป็นพิเศษ แต่ฉันไปเจอในห้องพี่ มันถูกตัดจนขาดเละเทะแบบนี้..."

ชุดราตรีที่ถูกตัดจนขาดวิ่น กลายเป็นจุดสนใจของคนทั้งงานในทันที

สายตาของคนรอบข้างเต็มไปด้วยความสงสัยและตำหนิ ต่างพุ่งเป้าไปที่ญาณี

สีหน้าของวรธันย์มืดครึ้มลงทันตา

"เธอเป็นคนตัดมันเหรอ?" เสียงของเขาเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง

ญาณีมองหน้าเขา พลางยกยิ้มที่มุมปากขึ้นเล็กน้อย

"ใช่ ฉันเป็นคนตัดเอง" เธอยอมรับอย่างใจเย็น

"เธอรู้ไหมว่านี่มันงานอะไร?" วรธันย์ถามด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด

ญาณีตอบกลับด้วยท่าทีเรียบเฉย "ฉันก็เลยเลือกใส่ชุดที่ฉันชอบที่สุดมาไงคะ"

เธอยกมือขึ้นแกะมือของวรธันย์ออกจากข้อมือตัวเอง ก่อนจะเดินเลี่ยงไปยังอีกด้านของงานเลี้ยง

วรธันย์ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม จ้องมองแผ่นหลังของเธอด้วยสีหน้าบึ้งตึงถึงขีดสุด

อารมณ์บางอย่างที่ยากจะอธิบายกำลังปั่นป่วนอยู่ในใจเขา

"ตกลงเธอต้องการจะทำอะไรกันแน่?"

แต่เขากลับไม่รู้ตัวเลยว่า เธอกำลังก้าวเดินออกห่างจากเขาไปเรื่อย ๆ

ไม่ใช่แค่ตัว แต่รวมถึงหัวใจของเธอด้วย