บทที่ 55 จิราภรณ์เป็นคนดี

ญาณีนั่งอยู่บนเก้าอี้ ความคิดในหัวสับสนวุ่นวายไปหมด

การจากไปของจิราภรณ์เปรียบเสมือนก้อนหินที่ถูกโยนลงกลางบึงน้ำในใจอันเงียบสงบ ก่อให้เกิดระลอกคลื่นกระเพื่อมไหวไม่หยุดหย่อน

เธอขยี้ผมด้วยความหงุดหงิด ความรู้สึกหมดหนทางถาโถมเข้ามาในใจ

ทันใดนั้น เธอก็นึกถึงเจษฎาขึ้นมา

บางที เขาอาจจะช่วยวิเคราะห์สถานการณ...