บทที่ 64 ที่นี่มีอสูรใหญ่

ญาณีตั้งใจจะแต่งตัวเป็นผีน้อย

ผ้าคลุมสีดำบดบังร่างอันบอบบางของเธอ เผยให้เห็นเพียงใบหน้าขาวซีดที่งดงามหมดจด

ลิปสติกสีแดงสดขับให้ผิวของเธอยิ่งดูขาวผ่องดุจหิมะ

ราวกับดอกป๊อปปี้ที่บานสะพรั่งยามเที่ยงคืน แฝงไว้ด้วยเสน่ห์เย้ายวนอันตราย

เธอพูดไม่ได้ แต่ดวงตาสีนิลคู่นั้นกลับสื่อความหมายได้ดียิ่งกว่าถ้อยคำใด...