บทที่ 132 หึง

ที่แท้ผู้จัดการเขตที่ถูกส่งตรงมาจากสำนักงานใหญ่ก็ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น 'กันตพงษ์' เพื่อนร่วมรุ่นและรูมเมทที่กินนอนด้วยกันมาตลอดสี่ปีสมัยมหาวิทยาลัยของผมนั่นเอง สมัยเรียนพวกเราในกลุ่มตั้งฉายาให้มันว่า 'ไอ้โซกะ' เพราะตอนนั้นมันอ้วนท้วนสมบูรณ์ ผิวขาวจัดจนดูเหมือนนักซูโม่ญี่ปุ่น พวกเราเลยตั้งฉายาเก๋ๆ แบ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ