บทที่ 136 ระทึกขวัญ

แม้ความตื่นตระหนกจะพุ่งขึ้นถึงขีดสุด แต่สติสัมปชัญญะของผมยังไม่เลือนหายไปเสียทีเดียว จากเสียงฝีเท้าที่กระทบพื้นไม้ ผมแยกแยะได้ทันทีว่าคนที่ลุกจากเตียงไม่ได้มีแค่คนเดียว แต่เป็นสองคน เพราะจังหวะการเดินของคนสองคนย่อมแตกต่างจากคนเดียวอย่างสิ้นเชิง เอาไงดี? จะหนีตอนนี้ก็คงไม่ทันการณ์ แทนที่จะเสี่ยงถูกจั...