บทที่ 137 โทสะ

เวลาค่อยๆ ล่วงเลยผ่านไป ผมนอนนิ่งราวกับร่างที่ไร้วิญญาณ คล้ายกับว่าสติสัมปชัญญะได้หลุดลอยไปจนหมดสิ้น ผมลืมเลือนวันเวลา ร่างกายไร้ความรู้สึก และยังคงรักษานอนท่าเดิมที่หญิงจัดแจงห่มผ้าให้ โดยไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ อาจจะหนึ่งชั่วโมง หรืออาจจะสองชั่วโมง ผมได้ยินเสียงประต...