บทที่ 142 ล่มสลาย (ฉบับแก้ไข)

ในที่สุดเข็มนาฬิกาก็เดินมาถึงเวลาเลิกงาน เพื่อนร่วมงานต่างทยอยเก็บของและเดินออกจากออฟฟิศไปจนหมด ทิ้งให้ทั้งบริษัทเหลือเพียงผมอยู่ตามลำพังอีกครั้ง บรรยากาศอันเงียบเหงาเช่นนี้ช่างคุ้นเคยเหลือเกิน นับตั้งแต่คืนแรกที่ผมเปิดโอกาสให้พ่อและหญิงได้อยู่ด้วยกัน... ผมสั่งอาหารเดลิเวอรี่มาทานรองท้อง เพราะกองทั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ