บทที่ 152 พูดคุย

พอจิตใจปลอดโปร่ง ทุกสิ่งรอบกายก็ดูเหมือนจะผ่อนคลายลงไปถนัดตา ผมล้วงมือใส่กระเป๋ากางเกงเดินทอดน่องไปตามท้องถนนด้วยสมองที่แจ่มใส ไม่นานนักก็คลำทางกลับมาถึงบริษัทจนได้ เมื่อทอดสายตามองทิวทัศน์คุ้นตาของเมืองหลวงยามค่ำคืน และสัมผัสถึงความเงียบสงัดของราตรี จิตใจของผมก็สงบลงตามไปด้วย

จริงสินะ หมอดูท่านนั้น...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ