บทที่ 84 ความผิดหวัง

เสียงสะอื้นไห้ค่อยๆ จางหายไปในราตรีอันมืดมิด ทุกสรรพสิ่งกลับคืนสู่ความเงียบสงบ เหลือเพียงเสียงเกลียวคลื่นของแม่น้ำที่ซัดสาดเข้าหาฝั่ง และเสียงจั๊กจั่นเรไรที่กรีดร้องระงมอยู่ในพงหญ้านอกหน้าต่าง

ผมใช้มือลูบต้นขาที่เริ่มรู้สึกแสบร้อนจากการหยิกตัวเองเพื่อเรียกสติ ร่างกายและจิตใจของผมบอบช้ำเหลือเกิน ความ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ