บทที่ 2 ตอนที่ 2

น่าแปลก… วันนี้ดาริการู้สึก ‘อยาก’ รู้สึกหนาวๆ ร้อนๆ ไปทั่วเรือนกายราวจะเป็นไข้ เครื่องปรับอากาศเย็นฉ่ำภายในห้องนอนไม่ได้ช่วยให้รู้สึกเย็นเลยสักนิด

มือเรียวคว้าเอาหมอนข้างใบยาวมากอดไว้แน่น ราวกับกำลังไขว่คว้าหาความอบอุ่นจากเรือนกายของบุรุษเพศที่สามารถทำให้หล่อนอบอุ่นจนร้อนได้

ยิ่งกอดหมอน… ยิ่งทรมาน ก่อนพลิกกายนอนหงาย สอดนิ้วกรีดเข้ามาชำแรกในรอยแยกของพูทุเรียนสีชมพู ประกบกันแน่นอยู่ระหว่างง่ามขา

“อ๊อย… ”

คุณหนูเสียว แต่กระแทกนิ้วได้สักพักก็สะบัดใบหน้าอย่างเสียอารมณ์ เมื่อดุ้นนิ้วของตัวเองนั้นเล็กเกินกว่าจะเติมเต็มให้หายงุ่นง่าน หล่อนสอดมือข้างหนึ่งเข้าใต้ชายเสื้อ บีบบี้หัวนมตัวเองไปพลาง มืออีกข้างกระแทกนิ้วเข้าใส่ร่องสวาทฟิตแน่นเป็นจังหวะ หากสุดท้ายกลับค้นพบว่ายิ่งทำยิ่งทรมาน อารมณ์ ‘อยาก’ ที่กำลังพลุ่งพล่านขึ้นมารุนแรงขนาดนี้… ดาริการู้ดีว่าต้องมีคนช่วย

หญิงสาวหยุดสิ่งที่ตัวเองกำลังทำ มือเรียวเอื้อมคว้าโทรศัพท์มือถือที่หัวเตียง โทรหาป้าแจ่ม ตอนนั้นกำลังอยู่ในครัว

“คะ… คุณหนูมีอะไรคะ”

ป้าแจ่มถาม หลังจากยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหู

“ป้า… ‘ไอ้เจมส์’ อยู่ไหม”

ดาริกาถามถึงคนขับรถ ไอ้เจมส์เป็นหนุ่มวัยฉกรรจ์ เป็นลูกผสมระหว่างอีสาน-เยอรมัน เพราะว่าพ่อของมันมาจากแฟร้งค์เฟิร์ต พบรักและแต่งงานกับแม่ซึ่งเป็นคนเมืองดอกบัวงามอุบลราชธานี

ไอ้เจมส์หน้าตาหล่อเพราะเป็นลูกครึ่ง โครงสร้างร่างกายกำยำและอะไรๆ ที่ ‘ใหญ่’ ก็เพราะว่าได้พันธุกรรมพ่อมาทั้งนั้น

“ตอนนี้ไอ้เจมส์ไม่อยู่ค่ะคุณหนู เพิ่งขับรถพาเจ้าสัวออกไปข้างนอกเมื่อสักครู่ค่ะ”

ป้าแจ่มบอก

“ตอนนี้คุณพ่อไม่อยู่ใช่ไหม”

มีความดีใจในน้ำเสียงของดาริกา

“ค่ะ… เจ้าสัวไม่อยู่”

“แล้วตอนนี้ลุงแสงอยู่ใช่ไหม… ป้าช่วยตามให้ที”

“เอ่อ… มีอะไรจะใช้ไอ้แสงหรือคะคุณหนู”

ป้าแจ่มถามทั้งที่พอจะรู้

“อ่างล้างหน้าตันจ้ะป้า… สงสัยท่อมีปัญหา บอกให้ลุงแสงขึ้นมาซ่อมให้ที”

สั่งแล้วคุณหนูก็วางสาย ป้าแจ่มได้แต่ถอนใจแรง ทำไงได้… จำต้องเดินออกมาตามลุงแสงที่เรือนพักคนใช้ท้ายสวน เพราะมันเป็นความประสงค์ของลูกสาวนาย

“ไอ้แสง… คุณหนูให้มาตาม”

ป้าแจ่มตะโกนเรียกลุงแสงด้วยน้ำเสียงไม่พอใจนัก แต่จะทำยังไงได้ เพราะเรื่องทั้งหมดเกิดจากคุณหนู

“มีอะไรรึน้องแจ่มคนสวย”

ลุงแสงเดินออกมาในสภาพกางเกงขาก๊วยกับเสื้อกล้ามสีขาว ในมือคีบยาเส้นมวนใบจาก ยกขึ้นสูบพลางจ้องมองหน้าป้าแจ่ม

“ขึ้นไปทะลวงท่อให้คุณหนูที… สงสัยท่อคุณหนูตัน”

บอกเพียงเท่านั้นป้าแจ่มก็เดินจากมา ลุงแสงแอบยิ้ม ไม่คิดว่าวันนี้จะเจอส้มหล่น แกยกมวนยาเส้นขึ้นสูบแรง พ่นควันสีขาวพวยพุ่งไปในเวิ้งอากาศของตอนใกล้ค่ำ ก่อนจะโยนลงพื้นซีเมนต์ ขยี้ดับด้วยเท้า ดวงตาวาววาบขึ้นด้วยประกายความหื่น เกลือกตามองขึ้นไปยังห้องนอนของคุณหนูที่มีแสงไฟสีเหลืองนวลสาดลอดริ้วม่านออกมาทางหน้าต่าง

ครู่สั้นๆ ต่อมา

“คุณหนูครับ… ผมมาแล้วครับ”

เสียงเรียกดังขึ้นพร้อมหลังมือกระทบประตู ดาริกาก้าวตรงมาเปิดประตูรับลุงแสงคนสวนร่างบึกเข้ามาในห้อง ลุงแสงเพิ่งวิ่งฝ่าฝนมาจากห้องพักคนงานด้านหลังคฤหาสน์ พอมาถึงก็เปียกปอน

“ป้าแจ๋มบอกว่าคุณหนูมีงานจะใช้ผม”

ลุงแสงถาม ขณะสายตาของคุณหนูกำลังให้ความสนใจอยู่กับเนื้อตัวท่อนบนของแกที่เปล่าเปลือยเปียกปอนไปด้วยน้ำ เสื้อกล้ามสีขาวถูกทอดเอามาเช็ดตัว เหมือนจงใจอวดมัดกล้ามกำยำ ยั่วให้คุณหนูใจเต้น

“ใช่… หนูมีงานจะใช้ลุง”

สายตาของดาริกาไล่มองเรื่อยลงมาที่ช่วงล่างของลุงแสง แกนุ่งกางเกงขาก๊วยบางๆ เพียงตัวเดียว และหล่อนรู้ว่าลุงแสงไม่ได้นุ่งกางเกงใน ไม่งั้นคงไม่เห็นดุ้นเอ็นยาวใหญ่ ห้อยเป็นลำยาวอยู่ตรงง่ามขา ที่มันนูนเด่นขึ้นมาก็เพราะผ้าเปียกชื้นแนบเน้นกึ่งกลางกายอย่างจงใจอวดลำเนื้อ

“วิ่งฝ่าฝนมาใช่ไหม… ดูสิ ขึ้นเป็นลำเชียว”

ลุงแสงยิ้มเขิน คุณหนูสืบเท้าเข้ามาใกล้ร่างสูงใหญ่  เอื้อมมือมาแตะไต่ ไล้ลูบต้นแขนของลุงแสงราวกับต้องการจะพิสูจน์ความกำยำของมัดเนื้อ

“เนื้อแข็งจัง… ลุงหุ่นดีกว่าหนุ่มๆ เสียอีก”

ดาริกาเอามือลูบไล้กล้ามแขนของคนสวน ตาหลุบมองตรงเป้า ความใหญ่ยาวทำเอาคุณหนูใจเต้นระทึก

แม้อายุของลุงแสงจะไม่น้อย แต่กล้ามเนื้อของแกยังดูฟิตเฟิร์ม ผิวดำเข้มอย่างคนสวนที่ต้องคลุกคลีกับงานกลางแดดมาทั้งชีวิต ที่ต้นแขนมีลายสักน้ำมันรูปเสือโคร่งสีดำดูน่าเกรงขาม

“อูย… ดูท่าทางลุงแข็งแรงดีจัง… ”

ดาริกากล่าวขณะสายตาจับอยู่ที่อาวุธประจำกายของลุงแสง ขนาดของอวัยวะเพศชายที่เห็น ทำให้หัวใจของหล่อนเต้นแรง เลือดในกายสูบฉีดแรงจนพลุ่งพล่านไปทั่วทุกสรรพางค์สาว แค่มองเป้าของแก หัวนมของคุณหนูก็แข็งตั้งขึ้นมาเป็นเม็ด ชูชันแทงอยู่ใต้ชุดนอนบางๆ

“กล้ามใหญ่จุง… ”

คุณหนูเอามือแตะกล้ามแขนของลุงแสงอีกครั้ง

“ครับ… ไม่ใช่แค่แขนนะครับที่ใหญ่… อย่างอื่นของผมก็ใหญ่ครับ”

ที่ลุงแสงกล้าพูด ก็เพราะแอบรู้ความลับมาจากไอ้เจมส์คนขับรถที่เผลอเอาเรื่องลับๆ กับคุณหนูมาเปิดเผย ลุงแสงนึกในใจ… ว่าวันนี้คงถึงทีกูบ้าง

“ลุงกำลังจะบอกว่าตรงนี้ใช่ไหมคะ… ที่ว่าใหญ่”