บทที่ 2 บทนำ
บทนำ
[Talk: ลูกเต๋า]
ผมนั่งกุมขมับอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์มาสามชั่วโมงเต็ม ด้วยเหตุผลเดิมๆ คือ 'ตัน' ครับ... คำว่าตัน คำเดียวสั้นๆ แต่มันทำให้ผมแทบคลั่ง ผมชื่อลูกเต๋า เพิ่งเรียนจบหมาดๆ แต่ยึดอาชีพนักเขียนนิยายอีโรติกมาตั้งแต่สมัยปีหนึ่ง ทำมาเรื่อยๆ จนกลายเป็นงานหลักที่สร้างรายได้เดือนละหลายหมื่นถึงหลักแสน ทำให้ผมมีเงินผ่อนคอนโดดีๆ ไว้นอนและรถเก๋งคันงามที่เอาไว้ขับไปจ่ายตลาดแบบไม่อายใคร
นิยายของผมโลดแล่นอยู่บนเว็บไซต์กว่าร้อยเรื่อง ผมเป็นพวกมุ่งมั่นสร้างสรรค์ ถ้าได้จับงานปุ๊บก็จะนั่งจมอยู่หน้าจอจนไม่ลุกไปไหน ชีวิตส่วนตัวก็อยู่คนเดียว พ่ออยู่ญี่ปุ่น ส่วนแม่ก็มีครอบครัวใหม่ ฟังดูเหมือนชีวิตนางซินในละครหลังข่าวใช่ไหมล่ะ? แต่เปล่าเลยครับ ผมไม่ได้ใส่ใจขนาดนั้นเพราะโตพอจะเคารพการตัดสินใจของท่านแล้ว อีกอย่างช่วงที่ยังเรียนอยู่ท่านก็ยังส่งเงินมาให้บ้าง แม้จะไม่เยอะเท่ารายได้จากการเขียนนิยายของผมก็เถอะ
ที่เล่ามาเหมือนจะชีวิตดีใช่ไหม? แต่ก็นั่นแหละ... วันนี้ผมมาถึงทางตันอย่างสมบูรณ์แบบ ไม่ได้อัปเดตนิยายมาสามอาทิตย์แล้ว และมันก็จวนตัวเต็มที จนผมตัดสินใจได้ว่าถึงเวลาต้องออกไปหา 'ประสบการณ์จริง' เสียที เหตุผลน่ะเหรอ... เพราะลูกเต๋าคนนี้ยังเวอร์จิ้น และไม่เคยผ่านเรื่องบนเตียงเลยแม้แต่ครั้งเดียวไงครับ!
ใช่ครับ... ผมเขียนนิยายดุเดือดประหนึ่งมีประสบการณ์โชกโชน แต่ความจริงคือตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง ผมอาศัยการศึกษาจากเว็บไซต์สำหรับผู้ใหญ่แล้วถ่ายทอดออกมาให้ร้อนแรงตามจินตนาการ แต่ตอนนี้จินตนาการมันเริ่มแห้งเหือด ผมเลยตัดสินใจแล้วว่าคืนนี้แหละ จะออกไปล่าผู้ชายมา One Night Stand เพื่อหาแรงบันดาลใจให้ได้ ผมไม่ได้กลัวเรื่องมีแฟนหรือมีเซ็กซ์หรอกนะ แค่ไม่ค่อยมีเวลาออกไปใช้ชีวิตเท่านั้นเอง
คิดได้ดังนั้น ผมก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาเพื่อนสนิทคนเดียวในชีวิต... 'มะปราง' คนที่ผมยอมคุยด้วยบ่อยที่สุด เพราะปกติผมใช้เวลาหน้าคอมฯ วันละไม่ต่ำกว่าสิบสองชั่วโมง ผละจากคอมฯ ก็แค่ไปหาอะไรกิน บางทียังไม่อาบน้ำติดกันสามวันเลยด้วยซ้ำ อย่าเพิ่งทำหน้าแบบนั้นครับ ผมเป็นคนโสโครกนั่นแหละเรื่องจริง ห้องก็ไม่เคยเก็บ แถมรูมเมทสุดฮอตของผมยังเป็น 'ไอ้ปีเตอร์' แมลงสาบตัวร้ายที่อาศัยอยู่ด้วยกันอีก
ส่วนมะปรางเพื่อนผม ชีมีนิสัยต่างกับผมสุดขั้ว รายนั้นน่ะกินผู้ชายแทนข้าวได้เลยล่ะ มะปรางเป็นผู้หญิงสวยแต่งตัวจัดจนใครเห็นก็ต้องเหลียวหลัง... อ๊ะ อ๊ะ แต่พวกคุณอย่าเพิ่งคิดว่าผมขี้เหร่นะครับ! ผมน่ะดีกรีเดือนคณะเลยขอบอก รูปร่างของผมอาจจะไม่ได้มีส่วนเว้าส่วนโค้งเหมือนมะปราง (เพราะรายนั้นเขาไปเสริมมา) แต่ผมก็มั่นใจว่าตัวเองมีเสน่ห์ไม่แพ้กัน ด้วยส่วนสูงร้อยหกสิบเซนต์บวกกับความเป็นลูกครึ่งญี่ปุ่น หน้าตาผมเลยออกแนวคาวาอี้แบบสุดๆ ที่แตกต่างจากมะปรางจริงๆ ก็มีแค่เรื่อง 'ความร่าน' นี่แหละ
พูดถึงก็โทรหาเลยดีกว่า...
"ฮัลโหล ลูกเต๋า เพื่อนรัก ผีตัวไหนสิงมึงให้โทรมาหากูได้วะ?"
“ปราง... เมาอีกแล้วเหรอมึงอ่ะ”
"นิดหน่อยอ่ะมึง แล้วสรุปมีอะไร ถ้าไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายมึงวางไปเลยนะ ตอนนี้กูกำลังโซ้ยผู้อยู่ อย่าขัดจังหวะ!"
“เออ กูจะออกไปเปิดหูเปิดตาบ้าง อยากให้มึงพากูหาผู้ชายหน่อย”
"ห๊ะ? มึงเป็นใคร มึงปลอมตัวเป็นเพื่อนกูเพื่อโทรมาหลอกกูใช่มั้ย? มึงทำอะไรเพื่อนกู เอาเพื่อนกูคืนมานะ!"
“ปราง... นี่กูเอง”
"กูไม่เชื่อ! อย่างชีลูกเต๋าเนี่ยนะจะให้กูพาไปหาผู้ชาย ไม่มีทาง! มึงเป็นใคร คายเพื่อนกูออกมานะ!"
“ปราง... มึงมีไฝตรงก้นข้างซ้าย แล้วก็ปานแดงตรงหว่างขาด้านขวา”
"เออ... ลูกเต๋าจริงๆ ด้วย แล้วคิดไงถึงให้กูหาผู้ชายให้?"
“เออน่า... บอกให้ทำก็ทำ”
"เออ งั้นมึงก็ย้ายก้นออกจากหน้าคอม แล้วแต่งตัวดีๆ ออกมาหากูที่ผับ"
“โอเค เจอกัน”
เฮ้อ... กว่าจะคุยกับยัยนี่รู้เรื่อง เอาเถอะ รอก่อนนะเหล่าแฟนคลับทั้งหลาย ผมจะไปหาแรงบันดาลใจมาเขียนนิยายอัปให้อ่านเดี๋ยวนี้แหละ!
คืนนี้แหละ... ลูกเต๋าจะต้องทำให้ได้!
