บทที่ 152 ความสับสนของความทรงจำของทรงพลมีพิรุธอยู่เบื้องหลัง

"นายหมายความว่ายังไง?"

อรอุมาจ้องหน้าชาญชัยเขม็ง เอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ

สายตาของชญานิษฐ์ก็หันมามองเช่นกัน เธอกำชายเสื้อไว้แน่นด้วยความประหม่า อยากรู้ว่าชาญชัยกำลังจะพูดอะไรต่อไป

ชาญชัยลูบจมูกตัวเองเบา ๆ พร้อมกับหัวเราะในลำคอแล้วพูดต่อ "ผมก็นึกว่าพวกคุณจะเอะใจกันเสียอีก ไม่คิดเลยว่าจะมีแค่ผมคนเดียว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ