บทที่ 2 ตอน ฤทธิ์สวาทพ่อมด 2

ตามกฎห้ามพ่อมดเสพสมกับมนุษย์ผู้หญิงแต่ไม่ได้ห้ามเสพสมกับนางภูติ พ่อมดหนุ่มนึกทบทวนข้อห้ามแล้วลอบยิ้ม มองนางภูติทั้งสองด้วยสายตาหื่นกระหาย การมาทำหน้าที่ครั้งนี้เขาน่าจะได้อะไรมากกว่าการจัดการกับราชินีภูติ ดินแดนภูติมีแต่เพศหญิงไม่มีภูติเพศชาย เพราะภูติกำเนิดมาจากต้นไม้แห่งภูติจึงไม่จำเป็นต้องมีเพศชายในการให้กำเนิดชีวิต แต่ละนางไม่เคยรู้รสพิศวาสจากเพศตรงข้าม มีชีวิตและแตกดับหมุนวนไปเรื่อยๆ เขาควรสอนให้พวกนางเรียนรู้รสชาติของการเสพสม จะได้พบกับความหฤหรรษ์ที่แสนซาบซ่านบ้าง

“ข้าคือพ่อมดคาไลน์ ข้ามาตามพระบัญชาของราชินีแม่มดเพื่อเข้าพบราชินีภูติของพวกเจ้า”

คาไลน์ยิ้มให้นางภูติต้นไม้ทั้งสอง ดวงตาคมกริบจ้องมองนางนิ่ง จับตาดูท่าทีของพวกนางเมื่อรู้ว่าเขาเป็นใคร

“ข้าได้รับคำสั่งไม่ให้พ่อมดแม่มดเข้ามาในอาณาจักรของพวกเรา เจ้าบังอาจบุกรุกเข้ามาในดินแดนภูติ อย่าหวังว่าจะรอดชีวิตออกไปเลย”

นางภูติต้นไม้ไม่สนใจว่าอีกฝ่ายคือพ่อมดไม่ยอมปล่อยให้ผ่านเข้าไป เพราะได้รับคำสั่งจากหัวหน้าภูติต้นไม้ให้ปกป้องทางเข้าอาณาเขตพฤกษาไว้ นางทั้งสองจึงต้องทำตามคำสั่งโดยไม่รู้ว่าอำนาจเวทมนตร์ของพ่อมดคาไลน์มีมากมายกว่าพวกนางเพียงใด

“พวกเจ้ายอมเปิดทางให้ข้าไปพบกับหัวหน้าของพวกเจ้าเสียเถิด ข้าไม่อยากทำร้ายผู้หญิงอ่อนแอเช่นพวกเจ้า”

พ่อมดคาไลน์เอ่ยเสียงขรึม มองนางภูติทั้งสองตนแล้วนึกระอาใจ ตั้งแต่เกิดมาเขาไม่เคยทำร้ายผู้หญิงมาก่อน มีแต่ทำให้ผู้หญิงครวญครางด้วยความสุขสม

“เหอะ อย่ามาอวดเก่ง พวกพ่อมดอย่างเจ้าต่างหากต้องออกไปจากดินแดนของพวกข้า พี่อลิศจัดการมันให้หายซ่าเถอะ ข้าไม่อยากฟังมันพ่นน้ำลายเหม็นๆ อีก”

นางภูติสาวน้อยดูเหมือนจะมีความอดทนต่ำ นางมองพ่อมดหนุ่มรูปหล่อแล้วรู้สึกไม่ชอบสายตาของเขาที่มองพวกนาง มันส่อประกายวาววามแปลกๆ ราวกับจะเผาพวกนางด้วยแววตาร้อนราวเปลวเพลิงนั้น ให้ความรู้สึกอึดอัดพิกล

“ได้เลยไอวี่ ข้าก็อยากจับเจ้าพ่อมดปากเสียนี่ฉีกเป็นชิ้นๆ” นางภูติอลิศพยักหน้าให้น้องสาว

นางภูติทั้งสองบินตรงไปยังร่างสูงใหญ่ หมายจะใช้เถาวัลย์ที่ตนเองควบคุมอยู่มัดเขาไว้ แต่ต้องกระเด็นตกลงพื้นทั้งคู่เพราะถูกอีกฝ่ายตวัดไม้กายสิทธิ์เข้าใส่ ลำแสงสีฟ้าจากฤทธิ์มนตราฟาดเถาวัลย์แหลกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยร่วงกราวบนพื้นหญ้า ท่ามกลางความตื่นตะลึงของสองนางภูติ

“ด้วยอำนาจแห่งเวทมนตร์ของข้า จงพันธนาการนางภูติทั้งสองบัดเดี๋ยวนี้!”

พ่อมดคาไลน์กระตุกยิ้มร้ายขณะร่ายเวทมนตร์เสกเชือกมามัดมือของพวกนางทั้งสองห้อยไว้กับต้นไม้ นางภูติสิ้นฤทธิ์แบบไร้ทางสู้ด้วยไม่เคยเจอเวทมนตร์ขั้นสูงของพวกพ่อมดมาก่อน

“ปล่อยข้านะไอ้พ่อมดปากเหม็น”

นางภูติสาวน้อยไอวี่พยายามดิ้นรนให้หลุดจากพันธนาการ ปากก็กรีดร้องด่าทอพ่อมดหนุ่มไปด้วย ในขณะที่นางภูติสาวอลิศพยายามรวบรวมพลังเรียกเถาวัลย์มาช่วย แต่ก็ไร้ผลเมื่อพ่อมดคาไลน์ได้ร่ายเวทย์สร้างอาณาเขตครอบพวกนางทั้งสองและตัวเขาไว้แล้ว

“ทำไมข้าถึงเรียกเถาวัลย์มาไม่ได้ ไอวี่พวกเราแย่แล้ว”

นางภูติอลิศหน้าตาตื่น รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา พลังเวทย์ของนางสู้พ่อมดตนนี้ไม่ได้จริงหรือ...

“เพราะพวกเจ้าอยู่ในเขตเวทมนตร์ของข้ายังไงล่ะ อย่าพยายามต่อสู้เลยนางภูติ พวกเจ้ายอมแพ้ข้าเสียดีกว่า จงนำทางข้าไปพบกับหัวหน้าของพวกเจ้าเถอะ”

พ่อมดคาไลน์บอกอย่างคนมีชัย เขามองร่างงามที่กำลังดิ้นกระแด่วไปมาอย่างเวทนา พวกนางช่างอ่อนเดียงสาเสียจริง ริอ่านมาต่อสู้กับผู้มีพลังเวทย์สูงกว่าไม่ประเมินกำลังตัวเองเลย เขาดูแคลน

“ข้าไม่ยอมแพ้ ข้าไม่มีวันพาเจ้าผ่านเข้าไปในดินแดนของพวกข้าเด็ดขาด”

นางภูติไอวี่สะบัดเสียงเข้าใส่อย่างไม่ยอมแพ้ ทำเอาคนฟังรู้สึกหมั่นไส้กับความพยศของนางจนอยากปราบให้สิ้นฤทธิ์

“ฤทธิ์มากจริงนางภูติน้อย อยากรู้นักว่าหากถูกทรมานจะยอมแพ้ไหม”

พ่อมดหนุ่มชะโงกหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าอ่อนใส จับปลายคางของคนที่เบือนหน้าหนีให้หันมามองหน้า

“เหอะ ฝันไปเถอะ ภูติต้นไม้อย่างไอวี่ไม่มีทางยอมแพ้เจ้าหรอก แน่จริงก็ปล่อยข้าสิ ข้าจะสั่งสอนพ่อมดปากเหม็นอย่างเจ้าให้สาสม ไอ้พ่อมด ปากเหม็น อุ๊บ!”

นางภูติสาวน้อยด่าไม่ทันหมดประโยคก็ตาเหลือกค้าง เมื่อถูกริมฝีปากร้อนผ่าวของพ่อมดหนุ่มประกบปิดปากของนางไว้ ตั้งแต่เกิดมาเป็นภูติต้นไม้ไม่เคยรับรู้ว่าปากตัวเองนอกจากกินอาหารแล้ว สามารถทำอะไรแบบนี้ได้ ปากร้อนๆ ของพ่อมดหนุ่มดูดริมฝีปากของนางทั้งบนและล่าง ปลายลิ้นของเขาก็สอดเข้ามาภายในโพรงปากของนาง เกี่ยวกระหวัดปลายลิ้นของนางไว้แล้วดูดแรงจนลิ้นแทบชา ทว่ามันสร้างความรู้สึกแปลกประหลาดให้เกิดขึ้นในกาย ความรู้สึกที่นางบอกไม่ถูกว่าเรียกว่าอะไร มันร้อนวูบวาบไปทั้งตัว เสียวสยิวจนขนในกายลุกชัน ท้องบิดมวนเหมือนมีคลื่นอะไรปั่นป่วนภายใน และรู้ว่าปากของเขามันมีรสหวานแปลกๆ เกิดขึ้น จนนางเผลอดูดปากของเขาตอบ ลิ้นน้อยกระดกตวัดไปมาโต้ตอบเขา มันสนุกและเสียวจี๊ดๆ แปลกๆ