บทที่ 7 ฤทธิ์สวาทพ่อมด 7

“นางภูติของข้า เจ้ารู้หรือไม่ว่าน้ำอมฤตจากกายของพ่อมด จะทำให้นางภูติเช่นเจ้ามีพลังเวทย์เพิ่มขึ้น” 

พ่อมดคาไลน์บอกความลับให้นางรับรู้ 

“โอ จริงหรือ ข้าไม่เคยรู้เลย ถึงรู้ข้าก็ไม่เคยออกจากดินแดนพฤกษาไปที่ใด คงไม่ได้พบพ่อมดคนใดหรอก นอกจากท่านคนเดียวเท่านั้น” นางภูติสาวอลิศเอ่ยขึ้น นางหันไปสบตากับนางภูติน้อยไอวี่ด้วยแววตาตื่นเต้น

ตั้งแต่พวกนางกำเนิดในดินแดนพฤกษาแห่งนี้ พวกนางถูกกำหนดให้เป็นภูติอารักษ์ดินแดน มีหน้าที่ป้องกันไม่ให้ผู้ใดผ่านเข้ามาในอาณาเขตของภูติต้นไม้จนกว่าจะสิ้นอายุขัยของตน ซึ่งอายุขัยของภูติต้นไม้คือห้าร้อยปีนับตั้งแต่ถือกำเนิด พวกนางจะเติบโตเป็นสาวสะพรั่งในวัยสิบแปดปีและจะหยุดการเติบโตและไม่แก่ชราจนสิ้นอายุ เวลาผ่านไปหลายสิบปีนางภูติสาวยังคงทำหน้าที่นี้อยู่เพียงสองตนกับนางภูติไอวี่ จนได้พบกับพ่อมดคาไลน์

“และข้าได้มอบน้ำอมฤตจากกายข้าให้พวกเจ้าทั้งสองผ่านการเสพสมเมื่อครู่ หากเจ้าอยากรู้ว่าพลังเวทย์ในกายของเจ้าเพิ่มขึ้นจริงหรือไม่ ลองทดสอบดู” พ่อมดคาไลน์แนะนำ

นางภูติทั้งสองรีบทำตามทันที นางภูติอลิศกระพือปีกใสของตนให้โบยบินขึ้นจากพื้นหญ้า แล้วโบกมือส่งพลังเวทย์ไปยังเถาวัลย์ที่ถูกทำลาย สิ่งมหัศจรรย์บังเกิดขึ้นเมื่อเถาวัลย์ที่ขาดกระจายบนพื้นกลับรวมตัวกันฟื้นคืนดังเดิม พวกมันกลายเป็นทาสรับใช้นางภูติสาวเหมือนที่เคยเป็น นางภูติน้อยไอวี่เองก็ลองกระพือปีกบินไปมา นางพบว่าปีกของนางขยายใหญ่กว่าเดิม และมีประกายระยิบระยับพร่างพรายออกมา บ่งบอกว่านางได้เติบโตเป็นนางภูติต้นไม้อย่างเต็มตัว มีพลังเวทย์เรียกใช้บรรดาเถาวัลย์และต้นไม้ใบหญ้าได้อย่างใจปรารถนาเช่นเดียวกับนางภูติอลิศ 

“มันวิเศษมาก เราสองตนมีพลังเพิ่มขึ้นจริงๆ พี่อลิศ” 

ไอวี่ยิ้มกว้าง ดวงตาเปล่งประกายวาวจ้าด้วยความยินดี นางหันไปสบตากับภูติรุ่นพี่แล้วส่งกระแสความคิดไปยังอีกฝ่าย นางภูติอลิศยิ้มรับก่อนจะพยักหน้าแล้ว โบกมือไปมา 

ทันใดนั้นเอง! 

เถาวัลย์ในมือของพวกนางก็พุ่งตรงไปยังพ่อมดหนุ่มที่ยืนอยู่ ต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ใกล้ๆ ก็โน้มกิ่งลงมาเป็นกรงขนาดใหญ่ครอบร่างของพ่อมดคาไลน์ไว้ เถาวัลย์เลื้อยพันร่างหนามัดเขาไว้ไม่ให้ดิ้นหนี 

“พวกเจ้าเล่นอะไรกัน” 

พ่อมดหนุ่มยืนนิ่งปล่อยให้นางภูติพันธนาการตน ไม่ได้มีท่าทีตกอกตกใจแต่อย่างใด นอกจากรอดูว่านางภูติทั้งสองจะทำอะไรกับตนเองต่อไป 

“ท่านคิดว่าพวกเราจะทำอะไรกับท่าน” 

นางภูติอลิศบินลงมายืนข้างๆ กรงต้นไม้ นางมองใบหน้าหล่อเหลาของพ่อมดหนุ่มแล้วยิ้มหวาน เช่นเดียวกับนางภูติไอวี่ที่ลงมายืนข้าง ทั้งสองสบตากันส่งกระแสจิตพูดคุยกันโดยไม่มีเสียง

“อลิศ ไอวี่ พวกเจ้าทั้งสองคงไม่คิดทำร้ายข้าหรอกใช่ไหม” 

พ่อมดคาไลน์เอ่ยขึ้น เขามีพลังเวทย์ส่องใจสามารถได้ยินความคิดในหัวของอีกฝ่ายได้ จึงรู้ว่านางทั้งสองไม่ได้คิดทำร้ายตน แต่นางมีแผนการบางอย่าง

“พวกเราจะทำร้ายท่านได้อย่างไร ท่านคือคนที่ทำให้พวกเราได้พบกับความสุขสุดยอด” 

ไอวี่เอ่ยเสียงหวาน มองใบหน้าหล่อเหลาด้วยแววตาหลงใหล บทพิศวาสของเขาทำให้นางติดอกติดใจยิ่งกว่าน้ำหวานจากเกสรดอกไม้ที่นางชื่นชอบ ร่างกายของนางเรียกร้องสัมผัสของเขา แต่เขามีข้อแลกเปลี่ยนคือการพาเขาไปพบกับหัวหน้าภูติต้นไม้ก่อน จึงจะมอบความหฤหรรษ์ให้นางกับอลิศ

“ใช่ พวกเราปรารถนาให้ท่านมอบความสุขให้พวกเราอีกครั้ง พวกเราจึงต้องพาท่านไปพบท่านหัวหน้าด้วยวิธีนี้” นางภูติ อลิศยิ้มให้พ่อมดหนุ่ม ก่อนจะเล่าแผนการให้ฟังอย่างละเอียด

“พวกเรามีหน้าที่ดูแลเขตแดนป้องกันไม่ให้ใครบุกรุกเข้ามา ดังนั้นหากเราจะพาท่านไปพบหัวหน้าก็ต้องพาท่านไปในฐานะเชลย” 

“ใช่ ท่านหัวหน้าท่านฉลาดมาก เราไม่สามารถโกหกท่านได้ง่ายๆ เราจึงต้องใช้วิธีนี้” นางภูติไอวี่สนับสนุน 

“ข้าเข้าใจ ไปกันเถอะ พาข้าไปหาหัวหน้าของพวกเจ้า” 

พ่อมดหนุ่มพยักหน้ารับ ยอมตกลงทำตามแผนการของนางภูติสาวทั้งสองโดยดี

นางภูติอลิศโบกมือร่ายเวทย์ให้ต้นไม้สลัดกิ่งก้านกลายเป็นกรงขังพ่อมดหนุ่ม และใช้เถาวัลย์เป็นเชือกมัดกรงไว้ จากนั้นนางและนางภูติไอวี่ก็จับเถาวัลย์คนละข้างขยับปีกบินขึ้นจากพื้น ยกกรงไม้บินไปยังที่อยู่ของหัวหน้าภูติต้นไม้

นางภูติทั้งสองพาพ่อมดหนุ่มบินขึ้นไปสู่ยอดเขาลูกที่สูงที่สุดอันเป็นที่พำนักของหัวหน้าภูติต้นไม้ รวมถึงภูติต้นไม้ตนอื่นๆ ในดินแดนนี้ พวกภูติอาศัยอยู่ในต้นไม้ใหญ่ บ้านของพวกนางอยู่บนยอดไม้แต่ละต้นบนภูเขานี้ โดยบ้านของหัวหน้าภูติต้นไม้จะหลังใหญ่ที่สุดด้วยใช้เป็นที่ประชุมของเหล่าภูติ 

“ท่านเอเลน่า พวกข้านำผู้บุกรุกมาให้ท่านดู” 

นางภูติอลิศเอ่ยขึ้นหลังจากบินลงมายังพื้นหญ้า หน้าบ้านของหัวหน้าของตน นางพยักหน้าให้นางภูติไอวี่ถอยมายืนข้างๆ ปล่อยให้หัวหน้าภูติเอเลน่าเดินมาดูผู้บุกรุกด้วยตนเอง รอบกายบรรดาภูติต้นไม้ต่างพากันมารวมตัวอยู่ที่นี่ ทุกตนมองผู้บุกรุกด้วยแววตาใคร่รู้ เพราะเขามีรูปลักษณ์ต่างจากพวกนางภูติทั้งหลาย