บทที่ 2 ตอน เริงสวาทแม่มด 2.
“ดะ ได้ครับท่านแม่มด” ก้องเกียรติพยักหน้ารับ
“ถ้าอย่างนั้นราณีจะเรียกก้องว่าก้องเฉยๆ นะ ก้องก็เรียกราณีว่าราณีเฉยๆ ด้วย ห้ามเรียกท่านแม่มด เพราะราณีเพิ่งได้รับตำแหน่งแทนท่านป้าราณีได้เดือนเดียวเอง และก้องคือคนแรกที่มาขอพรกับราณี หากก้องมาเร็วกว่านี้อีกสองเดือน ก้องต้องมาขอพรกับป้าราณี คิ คิ”
แม่มดสาวหัวเราะเสียงใส เมื่อนึกถึงคุณป้าแม่มดราณีของเธอ ท่านอายุห้าสิบห้าแล้ว ถูกปลดจากการเป็นแม่มดราณีเมื่อสองเดือนก่อนตามพันธสัญญา ซึ่งคนที่ได้รับคัดเลือกมาเป็นแม่มดราณีต้องทำหน้าที่นี้ตั้งแต่อายุสิบแปดจนถึงอายุห้าสิบห้าปี ถึงจะปลดระวาง แม่มดที่ได้รับตำแหน่งแม่มดราณีต้องเรียกตัวเองว่าราณีแทนชื่อเดิม และสามารถให้พรมนุษย์ที่มาขอพรได้เพียงเก้าคนเท่านั้น เฉลี่ยคือสี่ปีหนึ่งครั้ง คนได้รับพรก็จะได้สมปรารถนาในสิ่งที่ขอเป็นเวลาสี่ปี พรจะเสื่อมไปเมื่อมีคนใหม่มาขอพร ซึ่งเชิดศักดิ์คือคนที่เก้าที่มาขอพรป้าแม่มดราณีของเธอ เขาส่งก้องเกียรติมาเป็นคนแรกที่จะได้รับพรจากเธอ เขาจะได้รับสิ่งที่เขาปรารถนาสองข้อเป็นเวลาสี่ปี
“นับเป็นเกียรติของผมครับแม่ เอ่อ ราณี”
ก้องเรียกชื่อแม่มดสาวตามที่เธอบอกให้เรียก เขาไม่กล้าขัดใจเธอเพราะยังไม่ได้ขอพร
“ก้องอยากขออะไรล่ะ ราณีจะได้บอกวิธีขอพรให้ รู้ใช่ไหมว่าต้องแลกอะไรสักอย่างเพื่อพรข้อนั้น”
แม่มดสาวเอ่ยถาม พลางจ้องมองชายหนุ่มผ่านม่านบาง พินิจพิจารณาเขาอย่างสนใจ เขาน่าจะอายุมากกว่าเธอไม่กี่ปี รูปร่างสูงใหญ่กำยำอย่างคนออกกำลังกายสม่ำเสมอ แม่มดสาวเขม้นมองใบหน้าของเขาอย่างพอใจ หล่อทีเดียว เขาหล่อเหลากว่าพวกพ่อมดในดินแดนของเธอเสียอีก มนุษย์หล่อแบบนี้ทุกคนหรือเปล่าหนอ ราณีชักอยากเห็นมนุษย์ผู้ชายคนอื่นๆ บ้างแล้ว มนุษย์จะมีความสามารถบางอย่างเทียบเท่าพ่อมดหรือเปล่า หรือว่ามีมากกว่าน้อยกว่า ชักอยากลองเสียแล้วสิ แม่มดสาวรู้สึกเสียววูบในช่องท้อง กายสาวเต้นตุบกระหายบางสิ่งที่ร้างรามานับเดือนตั้งแต่ถูกส่งตัวมาที่โลกมนุษย์แห่งนี้
หนึ่งเดือนบนโลกมนุษย์ ที่ต้องนั่งๆ นอนๆ อยู่ในถ้ำแม่มดรอคอยคนมาขอพร ช่างน่าเบื่ออะไรแบบนี้ จะหนีกลับโลกแม่มดก็ทำไม่ได้ เพราะได้รับหน้าที่มา หากให้พรคนขอคนแรกสำเร็จ เธอจะมีโอกาสได้กลับไปดินแดนแม่มดครั้งหนึ่งเพียงสิบวัน ครบกำหนดก็จะกลับมารอทำหน้าที่อีกครั้ง วนเวียนอยู่แบบนี้จนกว่าจะหมดหน้าที่ กว่าจะได้กลับไปก็หลายสิบปี และตอนนั้นแม่มดราณีทุกตนจะได้ยาวิเศษคืนความสาวเป็นของตอบแทน
“ผมอยากขอให้ผมลงทุนทำธุรกิจหรือการงานสิ่งใดไปแล้ว ขอให้ผลกำไรกลับคืนมาสิบเท่าทุกครั้ง”
ก้องเกียรติขอพรข้อแรก เขาคิดมาล่วงหน้าแล้วว่าอยากรวย และสี่ปีนี้เขาจะทำให้ตัวเองร่ำรวยได้อย่างไรไปตลอดชีวิต เมื่อพรเสื่อมเขาก็จะร่ำรวยอยู่
“ได้สิ แต่ขอสิ่งแลกเปลี่ยนก่อนถึงจะให้พรได้” แม่มดสาวหยิบไม้ คฑาประจำตัว เตรียมร่ายเวทย์
“ผมขอแลกพรข้อนี้กับอายุขัยสิบปีของผม” แค่ตายเร็วหน่อยสักสิบปีคงไม่เป็นไร เขาเชื่อว่าเขาน่าจะอายุยืนถึงเจ็ดสิบปี
“ได้ ราณีจะให้พรข้อนี้กับก้อง มานี่สิ มาใกล้ๆ ราณีจะขอเก็บพลังชีวิตของก้องสิบปี” แม่มดสาวกวักมือเรียก
ก้องเกียรติขยับลุกขึ้นยืน เขาสูดลมหายใจแรงๆ ขณะใช้มือแหวกม่านกั้นร่วมสิบชั้นนั้นแล้วเดินผ่านเข้าไปด้านใน ดวงตาของชายหนุ่มเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เมื่อเห็นเรือนร่างอรชรของแม่มดสาววัยกำดัด
พระเจ้าช่วยกล้วยไข่ ทำไมนมเธอใหญ่แบบนี้ !
สายตาเพ่งเป้าไปยังโนมเนื้อขนาดน้องส้มโออย่างตื่นตะลึง มองไกลๆ ก็ว่าเธออวบอิ่ม แต่พอเห็นชัดๆ มันอวบเกินอิ่มเสียแล้ว ผ้าผ่อนที่เจ้าตัวนุ่งห่มแทบปกปิดเรือนกายขาวผุดผ่องราวกับไข่มุกเนื้อดีไม่มิด ก้องเกียรติกลืนน้ำลายฝืดคอเมื่อเห็นตุ่มนูนเล็กบนปลายยอดเต่งตูมของเธอ ยามนี้เจ้าของยืดตัวนั่งตัวตรง ก้อนกลมสองก้อนไหวกระเพื่อมไปตามแรงขยับ เมื่อแม่มดสาวโบกคฑาในมือของตัวเองวนไปมาในอากาศ ขณะหลับตาพริ้มท่องคาถาฮึมฮัมในคอฟังไม่ได้ศัพท์ มืออีกข้างถือขวดแก้วใบเล็กทรงกลมไว้
“เข้ามาใกล้ๆ ราณีสิก้อง”
แม่มดสาวสั่งเสียงหวาน ดวงตาสีมรกตของเธอพราวระยับน่าหลงใหล
ก้องเกียรติขยับเข้าไปหาอย่างว่าง่าย กลิ่นหอมๆ ราวกับกลิ่นของดอกไม้สักอย่างหนึ่งโชยชายออกมาจากร่างงาม ทำให้คนได้กลิ่นเผลอสูดลมหายใจเข้าปอดแรงๆ
“หลับตา อย่าลืมตาขึ้นมาจนกว่าราณีจะสั่ง”
เธอบอกเขาขณะเคลื่อนกายยั่วยวนใจชายเข้ามาใกล้อีกนิด
ก้องเกียรติหลับตาลงเขารู้สึกร้อนวาบที่โพรงจมูก หากลืมตาจ้องส้มโอพันธุ์ดีสองลูกนี้ต่อบางทีอาจมีเสียเลือดได้
“ก้องเกียรติ ยินดีมอบพลังชีวิตสิบปีของเขาเพื่อแลกกับพรวิเศษ เขาจะได้รับพรนั้นสมดังใจเป็นเวลาสี่ปี” เสียงหวานประกาศก้องราวกับบอกกล่าวให้ใครสักคนรับรู้
