บทที่ 5 ตอนที่ 4 อยู่กับฉันไม่ปลอดภัย
ตอนที่ 4 อยู่กับฉันไม่ปลอดภัย
[คฐา]
ตาคมเหลือบมองแผ่นหลังพราวที่เดินไปเข้าห้องน้ำ ก่อนจะรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความหาภูผา
"ไม่ต้องกลับมาแล้ว งอแงจะกลับล่ะ"
(กูไม่น่าจะกลับ ยังไม่เสร็จ)
"..เด็ดเหรอ ?"
(ปากเก่ง)
"ส่งรายชื่อมาให้กูด้วย"
(เออ ไม่ต้องส่งมาแล้ว รบกวน)
ประโยคข้อความของไอ้ภูผาทำเขากดออกจากแอปสีเขียวแล้วเงยหน้าหันมองทางเดินไปห้องน้ำสลับกับรอบ ๆ ดูว่าพราวกลับมาหรือยัง..
"หึ..เธอชอบมันพราว" ริมฝีปากหยักพึมพำมองที่ว่างด้านข้าง จนเผลอจินตนาการถึงพราวกับไอ้ภูผาตอนอยู่ด้วยกัน
จริงอยู่ที่เขามาทีหลัง แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีโอกาส การไม่แสดงออกก็ใช่ว่าไม่รู้สึก เห็นทุกครั้งรับรู้ทุกอย่างทุกการกระทำและสายตาที่มันมองเธอ แล้วยังไง ? ในเมื่อต่างก็มีความรู้สึกไม่ต่างกัน..
"เป็นอะไรหรือเปล่า"
"คฐา.."
"คฐา" ฉันเรียกคฐาที่นั่งเหม่อไม่พูดไม่จา จนต้องเรียกและปัดมือผ่านหน้าเขาไปมาซึ่งมันก็ไม่เป็นผล..
ฉันตัดสินใจย่อตัวลงนั่งบนตักคฐา ใช้แขนโอบรอบลำคอเขาหนึ่งข้างโดยที่อีกข้างเชยปลายคางขึ้นให้เงยหน้าสบตา ขยับใบหน้าเข้าไปใกล้..ใกล้จน
จุ๊บ ~
"นายมันเจ้าเล่ห์!" ฉันว่าให้คฐาที่อยู่ ๆ ก็มีสติ ทั้งที่นั่งบนตัก โอบคอ เชยคางตาเขายังเหม่อลอย แต่พอใบหน้าฉันเคลื่อนเข้าไปใกล้ดันมีความรู้สึกนึกคิดขึ้นมาซะงั้น
"คงต้องเหม่อบ่อย ๆ" เขายิ้มมุมปากมองพราว
"เหม่อบ่อยก็นั่งไปคนเดียวจนร้านปิดเลย"
"นั่งด้วยกันไหมล่ะ แบบที่ในร้านมีแค่เราสองคน"
"วกวน"
"กลับด้วยกันนะ ไอ้ภูผาไม่มาแล้ว"
"ทุเรศ!"
"เออโคตรเชี้ยเลย"
"..." ฉันมองเขาที่พูดคำนั้นออกมา เหมือนเป็นคำพูดแทนความคิดในใจ แต่คงจะดีกว่านี้ถ้าเขาด่าตัวเองด้วย เพราะเขาก็ไม่ต่างจากภูผาสักเท่าไหร่ แวบไปแวบมาหายบ่อยเหมือนผีพอกันนั่นแหละ
"ช่างมันเถอะ ฉันมาอยู่เป็นเพื่อนเธอแล้วไม่พอใจอีกเหรอ"
"ตกลงฉันมีเพื่อนแค่คนเดียวใช่ไหม ไม่ได้มีสองคน"
"ทำไมเธอคิดเล็กคิดน้อยขนาดนี้วะพราว.."
"ฉันนี่นะคิดเล็กคิดน้อย พวกนายสองคนคะยั้นคะยอให้ฉันมานั่งดื่มด้วยกันจะได้พร้อมหน้าพร้อมตา แต่พอมาถึงเหลือฉันกับนาย ไม่ก็ภูผากับฉัน! ต้องรู้สึกยังไงถามหน่อยเถอะ" เขาพูดมาได้ยังไงคำว่าคิดเล็กคิดน้อย คือถ้าพวกเขาไม่พร้อมก็ไม่ต้องนัดฉันออกมา จะเรียกฉันออกมาให้รับรู้พฤติกรรมแบบนี้ทำไม
แค่ตอนเรียนที่โดดเรียนชั่วโมงนั้นนี้ฉันก็แทบหัวระเบิด อย่าให้วัยทำงานต้องปวดหัวตามอีกได้ไหม โตแล้วมีความรับผิดชอบกันหน่อย นัดเพื่อนก็มาคุยกับเพื่อนสิ ไม่ใช่ไปเสวยสุขเสพสุขส่วนตัวอยู่คนเดียว
พอฉันมีคนคุยอยากจะคุยอยากไปบ้างพวกเขาก็เอาแต่รบเร้าจนถึงขั้นมาดักรอที่ล็อบบี้ รอที่รถที่ลานจอด ทำไปเพื่ออะไร ?
"งอแงเก่ง รีบกินเถอะเดี๋ยวพาไปนั่งรถเล่น"
"ฉันไม่นั่งตักนาย"
"งั้นก็เดิน"
"คฐา!!"
"เคยบอกไปแล้วถ้ามีมันฉันให้อิสระเต็มที่ แต่ถ้าอยู่ด้วยกันฉันบังคับ และฉันก็เชื่อว่ามันบังคับเธอเหมือนกัน" คฐาพูดเสียงเรียบ
"จะทำอะไร ?" ฉันมองมือคฐาที่บีบแก้มฉันสองข้าง ตาโตลุกวาวมองขวดเหล้าในมือเขาที่พร้อมจะจับกรอกฉันทุกเมื่อ
แล้วก็เป็นอย่างที่คิด ฉันกลืนน้ำเมาเพียว ๆ ไปหลายอึกจากการจับกรอกปากของคฐา จนไม่สามารถกลืนมันได้อีกทำให้น้ำเมาไหลออกจากปากลงไปเปื้อนปลายคาง ลำคอ เนินอกและร่องนมของฉันอย่างที่ไม่สามารถปฏิเสธได้ แม้จะปัดออกแล้วก็ไม่ทัน เพราะมันเปรอะเปื้อนไปแล้ว
สิ่งที่ตามมาคงไม่แคล้วเสียงหัวเราะในลำคอเหมือนว่าสะใจของคฐา และทิชชูที่เขาหยิบมาซับ ๆ เช็ดให้ จนถึงเนินอก..
"พอ!" ฉันส่ายหน้าไปมาบอกคฐาให้พอ
การดื่มเพียว ๆ ที่ไม่ได้เต็มใจทำให้ฉันมึนพอสมควร กับแกล้มที่สั่งมากิน กินได้ไม่กี่อย่าง กลับมาก็ถูกเหล้ากรอกปาก บ้าบอที่สุด!
"ไปล้างในห้องน้ำ หรือจะเอาผ้าเย็น"
"ทำไมต้องทำให้เลอะตลอด" ฉันสบตาคฐาที่ทำไม่รู้ไม่ชี้เหมือนไม่ได้ทำอย่างเคือง ๆ เขาดูไม่ได้เดือดเนื้อร้อนใจ แต่ก็กวักมือเรียกน้องพนักงานขอผ้าเย็นมายื่นให้ฉันจัดการตัวเอง
"เมาแล้วบอก"
"..จิ๊!"
"จูบนะถ้าไม่หยุดทำแบบนี้"
"พวกนายนี่เป็นคนยังไง ?"
"เธออะเป็นคนยังไง ถ้าไม่ใช่เพื่อนเธอโดนฉันเล่นแน่!"
"ก็ยังดีที่เห็นเป็นเพื่อน"
"แล้วเล่นได้ไหม ?"
"เล่นหัวเหรอ ได้อยู่.."
"กดหัวอะได้ไหม แค่เล่นไม่เอา"
"ไปกดคนอื่น ขยะแขยง" ฉันทำท่าขนลุกขนพอง คิดจะมาชวนคุยทะลึ่งเหรอฝันไปเถอะ ถึงจะเมาแต่ก็รู้ตัว ยังมีสติหลงเหลืออยู่แม้มันจะไม่เต็มร้อยก็เถอะ
เราสองคนนั่งดื่มกันต่อ..มันเรียกว่านั่งดื่มใช่ไหม ? ทำไมฉันรู้สึกเหมือนว่าจะโดนคฐามอมเหล้ายังไงก็ไม่รู้ เอะอะชน เอะอะยกหมดแก้ว จนตาเริ่มพร่ามัว..
"อย่าเมา อยู่กับฉันไม่ปลอดภัย" คฐาพูดแล้วกดยิ้มมุมปาก
"โทรศัพท์หน่อย" ฉันแบมือขอโทรศัพท์ จากที่กลัวอยู่แล้วกลัวกว่าเดิม จนได้โทรศัพท์มาถือไว้ในมือ ตาที่พร่ามัวเริ่มโฟกัสพิมพ์ข้อความส่งไปหาภูผา ก่อนจะปิดหน้าจอแล้วคว่ำหน้าลง
คฐาหันมองพราวที่ดูเหมือนใกล้จะหมดฤทธิ์เต็มที..
"ไม่ต้องมอง ยังไม่พอ" ฉันมองสายตาเสือตรงหน้าอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ภาวนาให้ภูผามาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตา เพราะถ้าเป็นแบบนั้นคงปลอดภัยมากกว่า
ทางด้านภูผาที่ได้รับข้อความ เขารีบแยกตัวออกมาจากกิจกรรมเข้าจังหวะเพื่อมาหาคนส่งข้อความไม่รู้เรื่องทันที ก่อนจะเห็นสภาพ..
"อะไรวะ ?" ภูผาหันถามคฐาที่นั่งจิบน้ำเมานิ่ง
"ตามที่เห็น"
"..มึงไม่ห้ามหน่อยวะ"
"..." คฐาหรี่ตามองภูผานิ่ง
จะให้กูห้ามทำไม กูตั้งใจจะหิ้วกลับห้องมึงไม่รู้เหรอ ? แต่ก็แค่คิดเพราะหิ้วจริงคงไม่ได้ แม่งฉลาดฉิบหายอุตส่าห์ตามไอ้ภูผากลับมา คงกลัวเขามากสินะ หึหึ..
