บทที่ 12 บทที่ 12.

แล้วเรื่องในอดีตเมื่อหลายสิบปีก่อนก็ไหลบ่าเข้ามาในหัวของเขาราวการฉายภาพยนตร์ซ้ำๆ เขาจำรอยยิ้มสดใสของเด็กหญิงนามว่าฤดีชลได้ดี และพวกพี่ๆ เพื่อนๆ ของเขามักจะตื่นเต้นเสมอเมื่อไปบ้านสวนและจะรีบวิ่งไปที่รั้วท้ายสวนปาล์มที่กำลังออกผลเต็มต้นเพื่อรับเด็กหญิงที่มีรอยยิ้มน่ารักน่าเอ็นดูขวัญใจของทุกคน รั้วลวดห...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ