บทที่ 18 บทที่ 18.

“คิม นั่นนายทำอะไรหนูดี..” เสียงร้องตะโกนดังขึ้นทำให้ฤดีชลสะดุ้งแล้วภาพต่างๆ ก็หายไปเหลือเพียงความว่างเปล่า รอบกายเธอเต็มไปด้วยหมอกสีขาวและเธอก็รู้สึกอึดอัดจนหายใจไม่ออกเหมือนกึ่งจริงกึ่งฝันเธอเดินไปอย่างไร้ทิศทางและเต็มไปด้วยความหวาดกลัว...

“ไม่นะ ไม่ ที่นี่ที่ไหน หายใจไม่ออก ช่วยด้วย..”

ฤดีชลกระ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ