บทที่ 49 บทที่ 49.

“ปล่อยได้แล้วค่ะ หนูดีจะขึ้นเรือนใหญ่แล้ว ป่านนี้แขกคงคอยแย่แล้ว” บอกเขาพลางเมินหน้าหลบตาคมแต่แม้จะเมินหน้าหนีแต่แก้มนวลที่แดงก่ำนั้นก็ทำให้คนมองใจเต้นระรัวกลิ่นกายสาวหอมละมุนก็ทำให้ความคิดเตลิดลอยมือแกร่งค่อยๆ ประคองใบหน้างามให้หันกลับมาหาตนช้าๆ ซึ่งการกระทำของคิมหันต์นั้นเหมือนว่าเขากำลังฝันละเมอแ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ