บทที่ 5 บทที่ 5.

หญิงสาวร่างเล็กบอบบางกับเจ้าสุนัขตัวโตที่เดินหยอกล้อกันมาเรื่อยๆ จนถึงบ้านของตนเองนั้นเป็นภาพที่ชินตาและดูน่ารักน่าเอ็นดำหรับผู้ที่พบเห็น และมันทำให้คนที่เฝ้าดูเธออยู่ห่างๆ มาตลอดสี่ปีนั้นรู้สึกอุ่นซ่านในหัวใจทุกครั้งเมื่อคิดว่าหากมีเขาเดินร่วมทางไปกับเธอด้วยมันจะดีสักแค่ไหน... แต่มันคงไม่มีทางเป็นไปได้เพราะเธอเกลียดเขาเหลือเกิน เกลียดจนไม่อยากจดจำ... ชายหนุ่มคิดอย่างเจ็บปวดแต่ก็เพียงแค่แวบเดียว เพราะดวงคมที่หม่นเศร้าไปเมื่อครู่นั้นกลับแข็งกร้าวขึ้นมาอีกครั้งด้วยทิฐิอยากจะเอาชนะและอยาก ครอบครอง...

“เธอไม่มีวันหนีฉันพ้นหรอกหนูดี เธอเป็นของฉัน และเธอจะต้องจดจำเพียงฉันเท่านั้น...” ชายหนุ่มกล่าวอย่างหมายมั่นกับตัวเองแล้วหยิบแว่นกันแดดยี่ห้อหรูขึ้นมาสวมก่อนจะก้าวลงจากรถมอเตอรไซค์คันใหญ่ที่เรียกว่าบิ๊กไบท์จากค่ายรถมอเตอร์ไซค์ชื่อก้อง แล้วทำทีเดินปะปนกับคนอื่นๆ บนท้องถนนแต่สายตาคมจดจ้องไปที่หญิงสาวอย่างไม่ให้คลาดสายตา

“เดี๋ยวแวะซื้อของกันก่อนนะแมมมอส วันนี้หนูดีจะทำอาหารทานเอง” เสียงใสนั้นพูดคุยกับเจ้าสุนัขตัวโตแว่วๆก่อนที่ร่างบางจะเดินเข้าไปในซุปเปอร์มาเกตที่มีสินค้าพร้อมสรรพในการจับจ่ายซื้อของโดยเจ้าแมมมอสนั่งรอเธออยู่หน้าทางเข้าซุปเปอร์มาเกตเพราะทางซุปเปอร์มาร์เกตไม่อนุญาตให้นำสุนัขหรือสัตว์เลี้ยงเข้าไปด้านใน เจ้าแมมมอสนั่งรอนายสาวอย่างแสนรู้ท่าทางสงบเสงี่ยมของเจ้าสุนัขตัวโตที่นั่งลิ้นห้อยอยู่หน้าทางเข้าทำให้ผู้คนที่มองมายิ้มด้วยความเอ็นดูมันสร้างความหมั่นไส้ให้คนที่แอบตามมาห่างๆ ยิ่งนัก

“หึ เจ้าหน้าขนนี่มันชักจะเกินหน้าเกินตาเราไปทุกทีแล้ว หนูดีรักมันมากกว่าเราด้วยซ้ำแม้แต่ชื่อเราเธอก็ยังไม่อยากจำ” ร่างสูงใหญ่เดินเข้าไปในซุปเปอร์มาเกตแต่ในขณะที่ชายหนุ่มเดินผ่านเจ้าแมมมอสไปมันก็หันมามองเขาแล้วทำเสียงขู่ในลำคอ คิมหันต์ทำทีว่าไม่สนใจมันแต่ในใจลึกๆ นึกเคืองเจ้าสุนัขตัวแสบที่ทำเป็นมาทำเสียงขู่ใส่ตน

ดวงตาคมมองดูร่างบางที่เดินจับจ่ายสินค้าอย่างสบายอารมณ์ ใบหน้าสวยหวานละมุนละไมเปล่งประกายด้วยความสุขทำให้คนที่เฝ้ามองพลอยรู้สึกเพลิดเพลินไปด้วย เขาอยากเป็นคนที่ช่วยเธอเลือกซื้อของ อยากจะเป็นคนที่เธอคอยซักถามว่าจะหยิบอะไรใส่รถเข็น... แต่แล้วก็มีคนเสนอหน้าอยากจะทำหน้าที่อย่างที่เขาคิดไว้ในใจ เมื่อชายหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่งเดินไปหาเธอแล้วทำทีแนะนำสินค้าอย่างหน้าด้านๆ ส่วนเจ้าหล่อนก็กระไรนักยิ้มหวานให้ชายหนุ่มคนนั้นทั้งยังพูดคุยอย่างเป็นกันเอง ดูเหมือนว่าภรรยาของเขาจะมีมนุษยสัมพันธ์ดีเหลือเกินโดยเฉพาะกับผู้ชาย...

“มันน่าจับมาหวดก้นนัก มาแจกยิ้มหวานให้ผู้ชายทั้งที่มีสามีแล้ว หน้าไม่อายที่สุด...” ชายหนุ่มขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ด้วยจิตใจที่ร้อนรุ่มด้วยความหึงหวงโดยไม่รู้ตัว

“เอ่อ ขอโทษนะคะอย่าบีบนมหนูค่ะ” เสียงหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้นทำให้ชายหนุ่มตื่นจากภวังค์คิดแล้วหันมาทางต้นเสียงด้วยความสงสัยว่าเขาไปทำเรื่องน่าละอายเช่นนี้ตอนไหนกัน

“ผมไม่ได้บีบนมคุณนะ” ชายหนุ่มทำเสียงเขียวใส่เธอย่างฉุนจัดที่ตนถูกกล่าวหา คนอย่างคิมหันต์ไม่เคยถูกใครตำหนิเช่นนี้มาก่อนแล้วเรื่องจะมาทำเรื่องบัดสีแบบนี้ในที่สาธารณะยิ่งไม่มีทางเป็นไปได้

“ก็ไอ้ที่คุณบีบจนมันบี้แบนน่ะมันเป็นนมของบริษัทที่หนูทำงานน่ะคะ เป็นนมยูเอชทีเพื่อสุขภาพตัวใหม่ของบริษัทวารินกรุ๊ปที่หนูเป็นพนักงานแนะนำสินค้าอยู่ค่ะ” เธอบอกเขาพลางยิ้มแหยๆ ใบหน้าจิ้มลิ้มน่ารักของเจ้าหล่อนแดงซ่านด้วยความขัดเขิน คำพูดของเธอทำให้คิมหันต์อึ้งไปเล็กน้อยก่อนจะหันมองตามสายตาของเธอก็พบว่าเขาทำดังนั้นจริงๆ

“เอ่อ เหรอครับ ผมขอโทษครับ เอาเป็นว่าผมจะซื้อนมแพ็คนี้ก็แล้วกัน” คิมหันต์ไม่เคยรู้สึกอับอายเท่านี้มาก่อนในชีวิตใบหน้าหล่อเหลากระชากใจนั้นขึ้นสีเข้มเล็กน้อย

“ขอบคุณค่ะ เชิญจ่ายเงินที่ช่องชำระเงินด้านหน้าได้เลยนะคะ ขอบคุณค่ะ” พนักงานสาวยิ้มอย่างยินดีที่ชายหนุ่มรับผิดชอบสินค้าที่เสียหายก่อนจะเดินเลี่ยงไปจัดสินค้าของตนต่อแต่ไม่วายหันมามองชายหนุ่มเป็นระยะๆ ด้วยความปลาบปลื้มที่มีคนหล่อๆ มาซื้อสินค้าของเธอ

“เป็นความผิดของเธอหนูดี เธอทำให้ฉันเสียหน้า บ้าที่สุด ยายเด็กบ้าเอ๊ย” คิมหันต์ถอนใจเบาๆ พลางสบถกับตัวเองเบาๆ ความรู้สึกหงุดหงิดและโยนความผิดให้คนที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ ดวงตาคมมองสิ่งที่อยู่ในมืออย่างรู้สึกเสียหน้าอย่างที่สุดก่อนจะเดินออกมาจากล็อกสินค้านั้นทันที ทำไมเขาจะต้องมาทำเรื่องน่าอายแบบนี้ด้วยนะ แอบสะกดรอยตามภรรยาของตัวเองเพื่อคอยดูว่าเธอไปไหน ทำอะไร ที่ไหน กับใคร คิมหันต์ เอ๋ย แกมันช่างน่าสมเพชแท้ๆ

“แล้วทำไมฉันต้องมาทำอะไรบ้าๆ แบบนี้ด้วยวะ” คิมหันต์สบถกับตัวเองอีกครั้งแล้วเดินไปจ่ายเงินเมื่อเห็นว่าฤดีชลนั้นเข็นรถเข็นมาจ่ายเงินแล้วและเดินออกไปจากซุปเปอร์มาร์เกตโดยมีเจ้าสุนัขตัวโตเดินเคียงข้างไปไม่ห่าง ร่างสูงเดินไปยังรถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่ของตนแล้วขับออกไปอย่างรวดเร็วเพื่อไปดักรอเธอที่บ้าน...