บทที่ 100 บทที่ 100

มัฑณาวีเดินออกมาจากห้องนั้น ด้วยน้ำตานองหน้า สมองมึนงงสับสนกับท่าทีที่เปลี่ยนไป จากหน้ามือเป็นหลังมือของติณณภพ ซึ่งเธอตั้งรับไม่ทัน แต่ที่ปวดร้าวยิ่งกว่าคือหัวใจที่บอบช้ำ เธอเดินชนเคาเตอร์เซไปจนเกือบล้ม ดีที่ภูมิระพีเข้ามาประคองเธอไว้ได้ทัน

“ขอบคุณค่ะ” เธอพูดเพียงแค่นั้นแล้วก็เดินจากไป

“คุณมัท...ค...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ