บทที่ 108 บทที่ 108

แววตาที่เขามองเธอนั้นเปิดเปลือยถึงความรู้สึกที่เขามีต่อเธอ

“ฉันเองก็เจ็บไม่ต่างไปจากคุณ”

“ไหนบอกว่าให้อภัยและหายโกรธผมแล้วทำไมยังแทนตัวเองว่าฉันอยู่อีก” เขาตัดพ้อพร้อมกับกอดเธอไว้ในอ้อมแขน

จมูกโด่งคมฝังลงบนเรือนผมที่นุ่มละเอียดราวกับแพรไหม ก่อนจะเลื่อนไล้สู่ซอกคอหอมกรุ่น ซุกไซ้คลอเคลีย แก้มเนียนร...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ