บทที่ 45 บทที่ 45

“สองคนนั้นน่ะอย่าอู้นาน มาทำงานได้แล้วมัท คุณก็เหมือนกันมาช่วยกันทำให้เสร็จ ๆ”

“พักนิดพักหน่อยก็หาว่าอู้” มัฑณาวีบ่นเสียงดังเพื่อให้เพื่อนรักได้ยิน

“หรือไม่จริง ก็เห็นอยู่ว่าหลบไปนั่งจู๋จี๋กันสองต่อสองโดยไม่สนใจใคร หวานกันเสียจนมดพากันเดินเพ่นพ่านแล้ว”

มัฑณาวีหันไปสบตาติณณภพก่อนจะพูดด้วยรอยยิ้ม

...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ