บทที่ 138 มื้อเย็นอันคุกรุ่น

เสียงช้อนส้อมกระทบลงบนจานกระเบื้องดังเคร้งคว้างเป็นระยะ บาดลึกเข้าไปในความเงียบสงัดจนชวนให้อึดอัด

บรรยากาศรอบโต๊ะอาหาร เย็นเฉียบราวกับกำลังมีพายุก่อตัวขึ้นอย่างเงียบ ๆ

สายตาคมกริบของหมอปูลวัชร ที่ยังคงจับจ้องไปที่ลีวายนั้น เต็มไปด้วยความคุกรุ่นและเย็นชา จนเธอไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาสบตา

หญิงสาวไ...