บทที่ 145 ยืนยันสถานะ

สายฝนยังคงโหมกระหน่ำ สายฟ้าฟาดผ่านลงมาบนต้นไม้สูง พร้อมกับลำแสงสีขาวจ้าสว่างวาบขึ้นมาเพียงพริบตาเดียวก็หายไป

แสงสว่างวาบดับลงหลงเหลือไว้เพียงความมืดมิดของค่ำคืนที่แสนยาวนาน

เสียงฟ้าร้องโครมครามยังคงดังกึกก้องอยู่ภายนอกหน้าต่างบ้านกว้าง เพียงแต่ไม่อาจแทรกเข้าสู่โสตประสาทของชายหญิงคู่หนึ่งได้

“อ้า....