บทที่ 155 เรียกคุยส่วนตัว

ชายสูงวัยมองหน้าลีวายที่บัดนี้เริ่มมีรอยยิ้มบาง ๆ ปนคราบน้ำตาแห่งความดีใจส่งกลับมาให้เขา

“ไม่คิดเลยว่าเด็กน้อยตัวเล็ก ๆ ที่ฉันเคยอุ้มในห้องคลอดวันนั้น จะเติบโตมาเป็นเด็กดีและกลายมาเป็นลูกศิษย์ของตาปูลในวันนี้…ช่างเป็นเรื่องบังเอิญที่คาดไม่ถึงจริง ๆ”

คุณหญิงพัชนีลอบถอนหายใจยาว พลางเอื้อมมือไปกุมมือ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ