บทที่ 48 เหนื่อย…แต่สุด

แสงแดดรำไร ลอดผ่านทะลุม่านบาง เข้ามาภายในห้อง กระทบลงบนร่างคนสองคน ที่ยังคงหลับไหลอยู่บนเตียงกว้าง

ร่างบางปรือตาตื่น เมื่อรับรู้ถึงแสงที่ส่องกระทบม่านตา ก่อนจะซุกใบหน้ากลับเข้าไปในอ้อมอกของอีกคนที่ยังคงไม่ยอมลืมตา

แรงสะเทือนแม้เพียงน้อยนิด แต่ก็ไม่อาจรอดพ้นสัญชาตญาณของคนเป็นหมอไปได้ 

เปลือกตายังค...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ